
1973 yılı ekim ayı, Cumhuriyet’in 50. Kuruluş yıl dönümünü coşkuyla kutlamak için hazırlıklar yapılıyordu. Ben de 50. Yıl marşını ezberlemeye çalışıyordum. Öyle çabucak öğrendim ki marşın sözlerini, hala belleğimde taptaze.
Müjdeler var yurdumun toprağına taşına
Erdi Cumhuriyetim elli şeref yaşına
Bu rüzgarla şahlanmış dalga dalga bayrağım
Başka bir tuğ yaraşmaz Türk’un özgür başına.
Cumhuriyet, özgürlük, insanca varlık yolu
Atatürk’ün çizdiği çağdaş uygarlık yolu.
Tam da o günlerde bir gün kapımız çalındı, gelen koltuğunun altında bej rengi bir telefon ile Ptt görevlisiydi. Unutmuştuk bile başvurumuzu. O yıllarda telefon almak için 10 yıl kadar sırada beklemek gerekiyordu. Biz de başvurmuştuk ama, işte geçen sürede unutuvermiştik. Telefonumuz o gün bağlandı. Nasıl bir heyecan vardı o anda tüm ailemizde? Sormayın. İlk Cahit amcaları aradık, hepimiz Cahit Amca ve eşi Suzan Teyze ile konuşmuştuk. Ama telefonunuz nasıl çalıyordu? Onu da denemek için bizi de siz arayın dedik. Uzun uzun çaldı telefonumuz, keyifle dinledik çalan zil sesini. Konuştuk, o akşamı çok mutlu geçirdik. Eee telefonumuz vardı bizim artık.
12 eylül 1980 de sabaha karşı telefonumuz acı acı çaldı. Bir ahbabımızdı arayan, darbe olduğunu söylediğinde hepimiz buz kesmiştik. Tarif edilmez bir hüzün hepimizin yüreğini kaplamıştı.
O yıllarda konu komşu bize gelirdi, yakınlarını aramak için. Gece-gündüz telefonumuz ve biz ‘hizmet içi’ydik. İlk tayinim olduğunda Bahattin Amca Ankara’dan arıyor ve Çorum ili Bayat ilçesine tayin olduğumu müjdeliyordu telefonda. Nasıl da sevinçliydim. Daha nice acı tatlı anılarımız oldu. Bazen sevinç dolu, bazen üzüntülü haberler aldık, kah güldük, kah ağladık o telefonun başında. Krem beyazı telefonumuzun altında ve üstünde tığ işlemeli örtüler vardı, özenle işlenmişlerdi. Çocukluğumuz, gençliğimiz, yaşamımızın önemli bir bölümü o zırrn zırrn sesleri ile geçmişti. Kimi zaman arayan sesimizi dinler ve kapatırdı. Çocuklar arardı, gülüp kapatırlardı, hiçç kızmazdık onlara. Güler geçerdik.
Bugün Babam o telefonun aboneliğini iptal ettiğini söyledi. “Bunu yaparken çok üzüldüm ama kullanmıyoruz artık, o evde de kalmıyoruz “ dedi. Annem’in vefatından sonra o sıcak yuvamız, artık uğramadığımız bir yer olmuştu. İçim yandı, çok ama çok üzüldüm o hattımız artık yoktu. Annemi her aradığımda çalan telefon ve az sonra onun sesiyle duyduğum sevinç şimdilerde yoktu ve hiç olmayacaktı. O yüzden Babamı da teselli ettim, “iyi yapmışsın” dedim.
Yaşam böyle işte kazanımlarımız sonsuza dek sürmüyor, sürmeyecek. Yeni bir şeyler ile eksiklerimizi kapatmaya çalışsak da olmuyor, olmuyor.

