BEKLENEN TREN

BEKLENEN TREN
(Radyo Tiyatrosu)
Yazan: Mehmet Akif-2020
.
İki katlı taş bir tren istasyonunun hemen yanında, dikilitaş benzeri
kondurulmuş, dört musluğun bulunduğu çeşmenin yanında durdu.
Saatine baktı, “Daha var gelmesine” dedi belli belirsiz. Çevresine
bakındı. Yirmi adım ilerisinde çınarların altına serpiştirilmiş masaların
bulunduğu çay bahçesine yöneldi. Tüm masaların dolu olduğunu
gördü. Bir masada tek başına oturmakta olan kadına doğru yöneldi.
ERKEK: -Özür dilerim…Eğer…Şey…….İzin…
KADIN: -Lütfen buyurun. Yani , oturabilirsiniz.
ERKEK: -Hemen tüm masalar doluda…Onun için. Teşekkür ederim.
KADIN: -Yok sakıncası yok…Oturun.
ERKEK: -Tekrar teşekkür ederim. Dışarıda bulunan banklar da dolu.
KADIN: -Teşekküre gerek yok. Ama madem ısrar ediyorsunuz, bir şey
değil.
ERKEK: -Nüfus mu arttı, tren mi geldiği için böyle kalabalık?
KADIN: ………
ERKEK: -Bağışlayın, buralı mısınız?
KADIN: -Efendim?
ERKEK: -Buranın yerlisi misiniz, yani?
KADIN: -Evet buralıyım. Doğma büyüme. Neden sordunuz?
ERKEK: -Hani belki kalabalığın nedenini…
KADIN: -Sıklıkla gelmem. İkinci olasılığınız gerçeğe daha yakın sanırım.
ERKEK: -Evet bence de. Dün geldim. Buralı değilim. Şu an da dönüyorum.
Ne tuhaf sizi sanki tanıyacağım.
KADIN: -Benim için tuhaf değil. Sizi hiçbir yerde görmedim. Tanımıyorum
sizi.
ERKEK: -Garip??
KADIN: -Neden tanımamış olmam garip olsun?
ERKEK: -Yok..Yok benzetmiş olmalıyım sizi. Hem bütün insanlar benzerler
birbirlerine. Değil mi?
KADIN: -Anlamadım. Ama öyle diyorsanız , öyledir.
ERKEK: -Hepimizin kromozom sayısı aynı.
KADIN: -Eee..?
ERKEK: -Demem şu ki: En temel benzeşme buradan başlıyor.
KADIN: -Olabilir??
(O sırada iri kıyım bir adam olan garson yanlarına gelmiş, ne içeceklerini
soruyordu.)
ERKEK: -İzin verin size bir şeyler ikram edeyim.
KADIN: -Yoo..Çok teşekkür ederim yenice içtim.
ERKEK: -Bir daha için lütfen.
KADIN: -Hayır.
ERKEK: -Emin misiniz?
KADIN: -Evet. Eminim.
ERKEK: -Bana bir az şekerli kahve lütfen.
(Garson elindeki kağıda not alarak bir başka masaya yöneldi.)
ERKEK: -Dün otelime yerleştikten sonra, bu çay bahçesine oturmuştum.
İnsanlar çay söylerlerken “Yandan çarklı olsun” diyorlardı. İlk kez duydum
bu terimi.
KADIN: -Yandan çarklı, çay için mi söylüyorlar bunu?
ERKEK: -Evet, evet!
KADIN: -Ben de sizin gibi ilk kez duyuyorum.
ERKEK: -Aklıma acaba kürekle çekileni de var mı diye geldi…
KADIN: -Belki vardır. Bir sorun isterseniz?
ERKEK: – Sordum. Kimse yandan çarklı deyiminin ne anlama geldiğini
bilmiyor. Acaba dumanı tütsün anlamında söyleniyor olabilir mi?
KADIN: -Evet, olabilir. İyi bir tahmin. Kutlarım sizi.
ERKEK: -Peki, siz çayı sıcak mı seversiniz?
KADIN: – Çok haşlak çay içmekten keyif almıyorum.
ERKEK: -Bazıları oldukça sıcak olsun ister. Ben de bekletirim.
KADIN: -Görüyorsunuz insanlar farklı farklı.
(Garson önce bir bardak suyu ardından kahve fincanını masanın üzerine
bıraktı.)
ERKEK: -Teşekkür ederim. Yandan çarklı mı?
GARSON: -Değil, çünkü bu kahve.
ERKEK: – Şimdi bu kahve benim boğazımdan geçmez. Sizde bir şeyler içseydiniz?
KADIN: -Bilmem ki, kahveyi yeni içtim?
ERKEK: -Öyleyse çay, çay için. Hiç olmazsa sizin ki yandan çarklı olsun?
KADIN: -Bir çay lütfen?
ERKEK: -Yandan çarklı olsun.
(Garson ocakçısına bu kez “Yandan çarklı bir.” diye seslendi.)
ERKEK: -Trenin gelmesi yaklaştı.
KADIN: -Evet. Sanırım daha bir yarım saat kadar var.
ERKEK: -Trenlerin kokusunu severim.
KADIN: -Trenlerin koktuğunu hiç bilmezdim.
ERKEK: -Trenler kokarlar. Hem öyle kokarlar ki, geçtikleri her ilin, kasabanın
kokusunu içlerine çekerler. Sonra da durdukları yerlerde gıdım gıdım sallarlar
etraflarına. Trenlerin yorgunluk çekmemelerini bu kokuya bağlarım.
KADIN. –Siz her konuyu böyle içselleştirir misiniz?
ERKEK: -Bilmem? Belki de mesleğimin bana kazandırdığı davranış biçimi?
KADIN. –Psikolog ya da sosyolog musunuz yoksa?
ERKEK: -Tam değil ama içinde biraz var.
KADIN: -Anlamadım?
ERKEK: -Anlamak istemediğiniz şeyi anlamadım?
KADIN: -Bir düşünür?
ERKEK: -Herkes düşünür. Ama yaklaştınız.
KADIN: -Bilim insanı?
ERKEK: -Yani…Ama kazanından.
KADIN: -Kuyu mu kazıyorsunuz yoksa?
ERKEK: -Değilim. Yormayayım sizi. Arkeolog. Kazdığım doğru ama iğne ile.
KADIN: -İlginç hem de çok??
ERKEK: -İlginç olan ne?
KADIN: -Yani hiç öyle görünmüyorsunuz da…?
ERKEK: -Ya nasıl görünseydim arkeolog olurdum?
KADIN: -Başınızda şapka, ağzınızda pipo, ayağınızda çizmeler, üzerinizde
yelek, ne bileyim işte.
ERKEK: -Evet bunların hepsi var bende. Ama şu an giysem hiç uygun kaçmazdı.
KADIN: -Daha önce hiç arkeolog tanımamıştım.
ERKEK: -Mutlu musunuz?
KADIN: -Neden?
ERKEK: -Tanımış olmaktan.
KADIN: -Yargıya varmak için henüz erken. Ne yapıyorsunuz buluntuları?
ERKEK: -Bir kısmını bulduğumuz yerde bırakıyoruz. Önemliyse müzelere
gönderiyoruz. Orada tozlu raflara konuyor. Ama önce üzerinde gerekli
işlemler yapılıyor. Kayıt altına alınıyor. Bazıları sergileniyor.
KADIN: -Ne güzel şey tarihe dokunmak değil mi?
ERKEK: -Tarih bir nesne değil ki? Bakın şu an elimde tuttuğum taş parçası
asırlar öncesine ait…Dokunun lütfen.
KADIN: -Soğuk bir taş parçası.
ERKEK: -Siz de her hangi bir zaman dilimi hatırlattı mı?
KADIN. –Hayır. Ne zamana kayıtlı?
ERKEK: -Yaklaşık günümüzden iki bin yıl öncesine.
KADIN: -Yaa…Olsun yine de ilk siz dokunuyorsunuz.
ERKEK: -Bizlerden önce de yaşayan insanlar dokundular ona. Hiç ören yeri
gezdiniz mi?
KADIN: -Evet. Çok.
ERKEK: -Diyelim ki gezdiğiniz yerin tüm yer altında kalmış, kaybolmuş parçalarını
bulsak ve yeniden yerlerine koysak, tarih ortaya çıkar mı? O dönemin tarihini
anlayabiliriz miyiz?
KADIN: -İşe yaramaz mı diyorsun bulgulara?
ERKEK: -Hayır. Bunlara bakarak tarihi anlayamayız diyorum.
KADIN: -Bize anlatılan ne o halde?
ERKEK: -Niyet okuma. Bir nevi falcılık yapmak geçmiş hakkında. Örneğin
yakınınızdaki ören yeri.
KADIN: -Evet gezdim o yeri. Piknik yaptık üzerinde.
ERKEK: -Düşün bir kez orasını var etmek için kim bilir kaç bin insan çalıştı? Belirli
bir dönemin yaşanmışlığı var içinde. Orada sadece şehrin ileri gelenleri,
imparatorları, kralları yaşamıyordu?
KADIN: -İyi ama diğer sıradan insanları anlatacak bulgular bulunuyor mu ki?
Bulunmuyorsa, fikir yürütmek esas o zaman falcılık olmaz mı?
ERKEK: -Evet yok. Ama o zaman da, bize anlatılan tarih tek ve yanlı bir tarih
olmuyor mu? Gezdiğin o yerde dolaşırken, aklına kaç insanın canını verdiği
ya da niçin yapıldığı geldi mi?
KADIN: -Hayır düşünmedim.
ERKEK: -Tarih canlıdır. Orada yaşan insanlarla var olmuştur. Yaşanmışlığın
nedenleri vardır.
KADIN: -Yine anlamadım?
GARSON: -Çayınız geldi. Yandan çarklı.
Kadın: -Şeker kullanmıyorum. Kaşığı da alın lütfen.
GARSON: -Ama yandan çarklı dediniz?
GARSON:-Peki. Tamam. Afiyet olsun.
ERKEK: -Peki siz ne iş yapıyorsunuz?
KADIN: -Öğretmenin. Matematik öğretmeni.
ERKEK: -Kesinliklerin bilimi.
KADIN: -Matematik için mi söylediniz? Hiç sanmam. Hala daha Pi’nin sonunu
araştırılıyor. Bulunca ne yapacaklarsa???
ERKEK: -Ya sizin yolculuğunuz nereye? Treni beklediğiniz için sordum.
KADIN: -Bir yere gitmiyorum. Konuğumu bekliyorum.
ERKEK: -Tren, sizi birini getirecek yani?
KADIN: -………
ERKEK: -Yandan çarklı mı gelen?
KADIN: -Bilmem?
ERKEK: -Yani tanımıyorsunuz onu?
KADIN: -Çok az. Daha doğrusu hiç görmedim. Tanımıyorum. Gelince…
ERKEK: -Anladım. Az sonra tren istasyona girecek ve duracak. İçinden, başında
şapkası, üzerinde yeleği ile bir beyefendi inecek. İner inmez de ağzındaki pipoyu
ateşleyecek. Yüzünde de maskesi olsun, ne dersin?
KADIN: -Olsun. Hatta Ceymıs Bond gibi insin…Haa..Haa..
ERKEK: -Gelen tren bir öyküyü başlatsın.
KADIN: -Evet. Ama hoş bir öykü olsun. Güçlü imgeleri de olsun.
ERKEK: -Öyküleri seviyorsunuz anlaşılan?
KADIN: -Severim. Sevmenin ötesi kendime yakın bulurum. Örneğin, roman ya da
şiire göre…
ERKEK: -Ne tür öyküleri?
KADIN: -Derinlik ve içeri olanları. Örneğin, Stewan Zavayk. Josefin Roht. Ha..
bir de çevirisine dikkat ederim, önemserim çevirmenini. Örneğin Cevat Çapan,
örneğin Burhan Arpat…
ERKEK: -Öreneğin Ahmet Cemal…Harika. Sıkı bir okuyucusunuz.
KADIN: -Sizde öylesiniz. Tarih konusunda anlattıklarınız önemliydi. Alanınızın dışında,
nasıl diyeyim, işinizin arka planına da hakimsiniz. Olayları felsefi boyutuyla birlikte
kurmaya çalışıyorsunuz.
ERKEK: -Bu beni oldum olası korkutmuştur.
KADIN: -Neden? Baktığınız yeri bütünlüklü görmek sizi neden korkutsun? Bilinçli
olmak size ne zarar verebilir ki?
ERKEK: -Bilinçli olmak dediniz?
KADIN: -Evet dedim.
ERKEK: -Aslında insan suya uyum göstermez. Topluma uyum göstermek adına suya
uyum göstermeye çalışır.
KADIN: -Anlamadım? Bilinçle ilgili kurduğum cümleyle bağlantısını kuramadım?
ERKEK: -Şunu anlatmaya çalışıyorum: Karşımda duran bilinçli bir insan olduğu
için paylaşıyorum, bilincimi oluşturan bilgileri. Paylaşma olmazsa oburlaşır insan.
KADIN: -Yani?
ERKEK: -Yanisi…Eğer toplumsal olana yönelmez ise bilgi ve bilinç, tıpkı ateşle
çevrelenmiş akrebin kendisini sokmasına benzer.
KADIN: -Ağır gelir, taşınmaz olur, yalnızlaşır insan mı demek istiyorsunuz?
Bilimi ve bilinci etkin yaşamdan kovunca, çöker diyorsunuz insan?
ERKEK: -Evet. Tıpkı şu anda bizlerden kovulmaya çalışılan, uzaklaştırılmaya
çalışılan, nasıl ifade edeyim…Artık tüm topluma ait değil de, sanki şans eseri,
birilerinden doğanın elde ettiği hak gibi oluyor bilinç. Toplum ve ardından ben
yalnızlaşıyorum. Bakıyorsunuz ki etrafınız ateş ile çevriliyor.
KADIN: -Katılmıyorum .Bu kadar kolay kovulacağını ve teslim olacağını
düşünmüyorum?
ERKEK: -Doğru yavaş yavaş ilerliyoruz. Yaklaşık altı yüz asırdır ancak buraya
geldik. Her geçen gün bilimin, sanatın (her ne ise) dilini uzmanlaştırıyor , onları
toplumdan koparıp usta denilen insanlara emanet ediyoruz. Bir hekim diğer
bir hekimin, bir yazar bir ressamın dilinden ve genelde de toplum hiç birinden
anlamaz oldu.
KADIN: -Bakın bu doğru galiba?
ERKEK: -Nasıl ki, tarihi var eden, ortaya çıkaran bulgular değil, insanların
eylemleriyse, benim de, sizin de bilincimizi oluşturan toplumsal yaşamın kendisi.
KADIN: -İçe çöküş başladı mı diyorsunuz?
ERKEK: -En az sizin kadar direniyorum. Bakın sizinle konuşuyorum.
Ya konuşamıyor olsaydım?
KADIN: -……..
ERKEK: -………
KADIN: -Neden sustunuz? Ne güzel anlatıyordunuz?
ERKEK: -Çoktandır….
KADIN: -Evet.
ERKEK: -Çoktandır bu konuları kimseyle konuşmuyordum. Hele sizin gibi güzel
sesli kadınla, konuşmayalı hani oldu. Uzun süredir kazının başındaydım….
Trenden inecek olan erkek değil mi?
KADIN: – Evet. Erkek.
ERKEK: -Kocanız mı peki?
KADIN: -Henüz değil.
ERKEK: -Unutmuşum. Yeni tanıyorum dediğinizi.
KADIN: -Demiştim doğru.
ERKEK: -Evlenmeyi mi düşünüyorsunuz?
KADIN: -Eğer o da isterse neden olmasın?
ERKEK: -Yani hazırsınız evliliğe?
KADIN: -Bilmiyorum. Zaman zaman kuşkuya kapılmıyor değilim? Sonra da
doğru yolda olduğuma İnandırıyorum kendimi. Zaten geleceğin şefkatli ya da
zalim ellerinde büyütmüyoruz mu kendimizi?
ERKEK: -Evlilik deneme tahtası olsa gerek?
KADIN: -Denemeden de ne olduğunu
anlamak mümkün değil ama?
ERKEK: -Eskiler gibi yapmak gerek yani?
KADIN: -Nasıl?
ERKEK: -Nikah da keramet vardır demişler.
KADIN: -Piyango bileti alır gibi. Ne çıkarsa, çıkmazsa da bahtına.
ERKEK: -Büyük ikramiyede, amorti de var. Gerçi onunda suyunu çıkardıklarını
okuyoruz basından.
KADIN: -Daha kötüsü de var.
ERKEK: -Nasıl yani?
KADIN: -Bazen piyangonun ikramiyesini bile göremiyebilirsin?
ERKEK: -Bak o tartışılır.
KADIN:-Bilmiyorum ama insan evlendi mi eksilmemeli, fazlalaşmalı. Artmalı.
ERKEK -Evet. Hem kafa sayısı hem de kol ve bacak sayıları artmalı. Derken
bir bakıyorsun, kırkayak olmuşsun.
KADIN: -Evet. Kesinlikle. Evlilik sürüngeni olup çıkıyorsun. Beni de korkutan
tam da bu.
ERKEK: -Trenin düdük sesi. Geliyor. Garson buraya bakar mısınız?
GARSON: -Buyurun bayım?
ERKEK: -Borcum nedir?
GARSON: -Beş lira yeter.
ERKEK: -Üstü kalsın. Kahve oldukça iyiydi.
GARSON: -Teşekkürler bayım, hanımefendi..Ocakta eşim duruyor. Ona söylerim.
Koltukları kabarır.
ERKEK: -Aaa bakın siz de evlisiniz. Evlilik iyi bir şey mi?
GARSON: -Bayım bakın siz de evlenmişsiniz neden bana soruyorsunuz?
ERKEK: -O benim eşim değil. Evli değilim ben.
GARSON: -O zaman bu bayan nişanlınız?
ERKEK: -Hayır değil.
GARSON: -Her neyse. Özür dilerim. Genelde bizim buralarda erkek ve kadın bir
masa da oturuyorlarsa, öyle düşünürüz.
ERKEK: -Önemli değil.
KADIN: -Şey eğer izin verirseniz trene yönelmek istiyorum. Orada beklesem,
karşılasam iyi olur.
ERKEK. –Elbette. Kalkalım dilerseniz sizi oraya kadar götüreyim?
KADIN: -Hayır. Yalnız başıma gitmek istiyorum. Böylesi daha iyi olur.
ERKEK: -Yalnız başınıza…Evet…Anlıyorum.
KADIN: -Çay, çay kadar sıcak sohbetiniz ve arkadaşlığınız için teşekkür ederim.
ERKEK: -Ben teşekkür ederim. Yoksa canım sıkılacaktı tek başıma olmaktan.
KADIN: -Kazı sırasında ilk bulduğunuz benim şansım olsun, ne dersiniz?
ERKEK: -Olur. Bakalım ne çıkacak?
KADIN: -Hoşça kalın.
ERKEK: -Güle güle.
KADIN: -Şansınız açık olsun.
ERKEK: -Şansımız açık olsun.
…………………………*…………
ERKEK: -Sanırım beklediğiniz gelmedi.
KADIN: – Oysa ki iki elim kanda olsa geleceğim demişti.
ERKEK: -Bence bir kez arayın telefonundan? Belki bir sorun çıkmıştır.
KADIN: -Hayır. Eğer sorun çıkmışsa onun araması gerekmez mi?
ERKEK: -Ben olsam arardım. Muhtemel ciddi ama çok ciddi sorun vardır?
KADIN: -Peki. Bir kez arayayım. Ve terbiyesizliğini suratına vurayım.
ERKEK: -Olur….Bence de.
KADIN: -İşte arıyorum. Çalıyor.
ERKEK: -Ne tesadüf telefonum çalıyor.
……………………..SON………………………………………………

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir