Bergama da yeşil yapraklı bir ağaç vardı bahçemizde anımsadığım. Ateşin yaktığını orada öğrenmişim, kor ateşli sobadan uzak durmayı, küçük leğende yıkanırken kış soğuğunda üşütmemeyi orada bilmişim. İlk kelimelerimi orada söylemişim, anne diyerek başlamışım konuşmaya, ilk adımlarımı orada, seninle atmışım anam. Birkaç yıl sonra İzmir’e geldiğimizde, Kahramanlar’a taşınmıştık hani, fuarda, gül bahçesinde, taştan kızlarda, oyunları birlikte oynamıştık hep. Sokağa çıktığımda sen arkamdan bakarken güven hissini nasıl da vermiştin. Hep yanımda olmuşsun. İlk harfleri öğrenirken de sen vardın. Alfabeyi söktüğümde, haftanın günlerini tahtaya öyle bir yazmıştım ki, hızlı hızlı. Ne mutluyduk kurdelayı taktığımda.
Cumartesi, pazar sabahı kahvaltı hazırlayıp, tost yapmayı sen öğretmiştin, ileride evinde de sen hazırlarsın, eşine yardım edersin diye tembihleyerek. İlkokulda bir gün arkadaşım bana sebepsiz yere vurmuştu, ben de ağlayarak eve gelip ‘ ‘Fuat bana vurdu’ demiştim. Sebebi de yok diye eklediğimde; “Peki, böyle bir şey bir daha olursa sen de ona vur, şikayet etme” demiştin. Ertesi gün Fuat yine vurmayı denedi, öyle bir vurmuşum ki akşam annesi eve beni şikayete gelmişti. Annem, aferin bakışını unutamadım hiç bir zaman.
İlk sevda, anne ben galiba bir kızı seviyorum dediğimde nasıl da sarılmıştık birbirimize dakikalarca. Babam teftişteydi, 12 eylül öncesinde hemen, ilk gözaltı, nasıl da haber aldın be anam? 1. Şubedeydin, ardından nöbetçi mahkemede, ben ifade verirken kapının aralığında heyecanla nasıl da beni izliyordun.
Diplomamı alırken gururluydun, askere giderken heyecanlı, öğretmen olup tayinim çıktığında üzgündün. İlk kez yollarımız ayrılıyordu. Çok sürmedi anam ayrılık, dönüp geldim, o genç öğretmene ideallerini çok gördüler o zaman, Anadolu’nun o çorak coğrafyasını çok buldular. Anam ne de iyi oldu yeniden kavuştuk. İşimize sarıldık dört koldan.
Yıllar öyle bir hızlı geçti ki, Ürkmez, Datça, İzmir arasında haftalar,aylar, mevsimler aktı gitti. Onun yaşadığı her yer bize mutluluk verdi.
Bizde de acılar varmış yaşayacağımız. Anacığım bir yıl önce bugün aramızdan ayrıldı, üzülmeyin ve hayatınızda güzel şeyler yaşayın diyerek. Başka bir şey demeden, istemeden.
Onun yolundan yürüyeceğim, o binlerce öğrenci yetiştirmiş bir aydın Cumhuriyet öğretmeniydi, yolun ışıklı olsun anam.
Bende ki ödenemez emeğin, bize verdiklerin, kattıkların, varettiğin için minnetle,özlemle ellerinden öpüyorum.
Anneciğim, biriciğim.