Öyküyü yazan: Mehmet Akif-2016
*
…Hanidir gökyüzündeydi uçak. Çok ama çok yükseklerde uçuyordu.
İlahi bir karanlıkta, Tanrıların konut olarak kullanıldığı söylenen,
erişilmez aydınlığa doğru gidiyordu. Aşağıdan bakıldığında, -elbette
ışığı yansıdığında, bir fasulye tanesi, bir mercimek tanesi ya da bir su
damlası büyüklüğünde görünüyordu. O mu yıldız bulutlarıyla, yoksa,
yıldız tozları mı onunla köşe kapmaca oynuyordu kestirmek pek
mümkün değildi?
…Binlerce metre yukarıya asılmış da sağdan sola uzayda sallanıp
duruyordu. Düşüyordu demeliyim; Lakin aklınızı, öykünün tam da
burasında, bazı astrofizik terimleriyle karıştırmak istemem. Kokpitin
hemen üzerindeki ışıklı levhaya göre, saatte bilmem kaç yüz kilometre
hızla seyrediyor; Çağın tüm bilimsel aygıtları uçağa hizmet ediyordu.
Elektrik ve elektronik harikasıydı. Kaptan (söylendiğine göre), yalnızca
hareket ettirirken varmış; Sonrasına hiç karışmıyormuş.
…Oldukça büyüktü. Salon üçe ayrılmıştı. Ön lüks içinde: Sinema, eğlence
alanı, yatak büyüklüğünde koltuklar; Hemen karşılarında dev ekranlar.
Orta ve arka kısımda: Ekonomik olanlar sıralanmıştı; Çay, kahve ve tabldot.
Özellikle, ön ve orta salonda oturan yolcuların hala üzerlerinde işsiz
günlerin tembel bir rahatlığı hemen kendini belli ediyordu.
…İşte bu uçakla yığınlarca insan geziye çıkmıştı. Kimler yoktu ki: Her
yaştan, her ırktan, her boydan insan. Hani mistik bir tanım olmasa Nuh’un
gemisi tam karşılığıydı. Rus, Türk, Kürt, Amerika, Ermeni, Yunan, Fransız,
İsrailli, Çinli ve daha sayamadığım diğer ülkelerden gelenler. Toplanmışlar
geziye gidiyorlardı. Tümüyle tesadüfen bir araya gelmişlerdi; Bunu da
umursamıyorlardı. Tek bir düşünceleri vardı: Geziden keyif almak. Gezi
bitiminde (zaten süresi de üç aşağı beş yukarı belliydi) herkesler ait olduğu
toprağa göçüp, yerli yerine gidecekti.
…Hostesler, yolcularını, koltuk sırlarındaki dizeye göre ağırlıyor, taleplerini
dikkatle not alıyor, salonda işgal ettikleri düzene göre de özenle yerine
getiriyorlardı. Kaldı ki, tüm yolcular, ücretlerini önceden ödedikleri bu
gezi için ekstra bir talepte bulunmuyorlardı. Örneğin: En arka sıralarda
oturan kalkıp da, mantar soslu karides talep etmiyor, öğle yemeğinde
yarım ekmek arası bol soğanlı köfte ya da az kuru ile az pilav yiyeceğini
biliyor ve de yetiniyordu.
…Konukların bir kısmı kendi aralarında eğlenirken, canı bir şey çekmeyenler,
sessizce pencereden, gebe ve yorgunluk içmiş gri serpintileri seyrediyordu.
…Bir yazan olarak insanlara baktığımda, sonsuz uzayın susuşundan
korktuklarını düşünüyordum; Uzayda, (boşlukta) uçma düşüncesi
canlarını sıkıyordu. Belki de bazılarının, korkunç şimşeklerin eşliğinde
uçağın tam iki kez azgın fırtınaya yakalanıp türbülansa girmiş olması,
neşesini kaçırmıştı. Beni ilgilendirmez. Hem böyle bile olsa, az sonra
önlerine konacak tabldotu yerlerken unutacaklardır; Kendimden biliyorum.
Ama şundan şiddetle eminim:
…Hiç kimse, sürmekte olan yolculuğun asla sona ermesini, istemiyordu.
…Gelelim öykümüzün bundan sonraki en hareketli kısmına: Yani o sesin
aniden duyulduğu, konuşanın kim olduğu belli olmadığı zamana:
… Ses, ürkmüş yılanın tıslamasına benziyordu. Kimsenin, ama hiç bir
kimsenin asla ve katla yerinde kalkmamasını anons etti. Müzik durdu.
Tartışmalar durdu. Dışarı bakmalar durdu. Neşeli ağız hareketleri durdu.
Ama Allah dan uçak, durmamıştı.
…Uçak ne yazık ki uzman teröristlerce KA – ÇI – RIL – MIŞ – TI.
…Zulüm ve zorbalık karşılaşılmayacak iki düşmandı ve yolcular tam da
bununla karşılaştılar. Evet, bu vakitten sonra yapılacak en ufak hareketin
bedeli, can olacaktı. Yalnızca bir bireyin canı olsa iyi; Yolculuk edenlerin
canları da hesaba katılacaktı. Uçağın havaya uçurulması (uçak zaten hava
da uçtuğu için siz bunu patlaması olarak okuyun ), an meselesiydi.
Yolcular, telaşla yanlarındakilere döndüklerinde, farklı dilde konuştuklarını
hatırlayıp, önce bakışıyorlar, sonra da vazgeçiyorlardı. Ehhh, insan,
öncelikle aramamışsa kendi diliyle kendi ulusunun ruhunu, anlaşamamaları
gayet normaldi. Korkudan yüzleri bir limon sarısı, bir buz kesiyordu.
Kıyısızdı korkuları, tıpkı içinde bulundukları uzaydan farksız.
…Yazan olarak benim yüzüm mü? Yok. Öyküyü kurguladığım için, şu an
bende sorun yok.
…Tutsaklar, koridorun başında duran yardımcı teknisyenler ve hostesler,
uzman teröristin elinde tuttuğu bombaya bakıyorlardı. Bomba bir, “Bomm”
dese, paramparça, yok olacaklardı. Kaçış yolu, yoktu. Uçak uzaydaydı.
Saydıklarım, göz ucuyla birbirlerini süzüyorlardı. Gözleri dil olmuş, sessizce
mırıldanıyorlardı (tercüme edebildiğim kadarıyla ) “Uçağı delilere, yani uzman
teröristlere bırakılması olanaksız. Yoksa…” Sanırım, bu kadar kalabalık bir
yığının, kan revan içinde kalmasını, düşlerine sığdıramıyorlardı. Uzaya
dağılmak üzereydiler. Akılları almıyordu; Hayret ediyorlardı, uzman
teröristlerin bu denli kendilerine benzeyip aralarına sızmalarına? Nafile.!
Bir de, ortada duran gerçek vardı: Uzman teröristler ve ellerindeki bomba;
Gücün ellerinde olduğu gerçeği. Yoksa, yoksa mukadderat (alın yazısı
olarak da okuyabilirsiniz) defterlerini bu kez Tanrı değil de, uzman teröristler
mi kaleme alıyordu?
…İşte söz konusu ettiğim gerçekler yolcuların şöyle bir ortak paydada
(içsel olarak) buluşmasına neden oldu: Korkudan ürperiyor olsalar, ecel
terlerini döküyor olsalar dahi, eğer, hiç kimse yerinden kımıldamazsa,
uzman teröristlerin tüm isteklerine koşulsuz boyun bükerler ise, her talepleri
tartışmasız uygulanır ise, kurtulmak pek ala mümkün olabilirdi?
…..Bilirsiniz, bu denli kalabalık içinden bir iki sivri kimlik kendini gösterir:
Bir kadın, yerinden sert bir hareketle ayağa kalktı. Delinin teki olduğunu
düşündüğü yüzü sert, kaşları gergin, yabanıl uzman teröristin, karanlık
gözlerinin içine bakarak ve yanında oturan evladını göstererek (Bu paragraf
biraz duygusal oldu. Ama anlayın beni, sonuçta bende insanım,
etkileniyorum), yanaklarından irice yaşlar süzülen çocuğuna acımaları
gerektiğini, yalvarır bir dille söyledi. Öyle ya, uzman terörist de olsalar,
olmalı en azından bir kaçının çocukları? Kadın ne Türkçe, ne de
Hintçe konuşuyordu; Sadece acınası bir dil kullanıyordu; Ve dil dil olalı,
ilk kez, insan yüreğinde bu denli zayıf düşmüştü; Uzman teröristlerin de
analarının olduğu içtenliği ile seslendirilmişti. Sırayla çocuklar, kadınlar
ve yaşlılar ağlama korusuna katıldılar.
…Hayır. Mümkün değil. Bu yakarışa hamile bulutlar gözyaşlarıyla yanıt
vermişler, lakin uzman teröristler oralı bile olmamış, hatta oldukça sert bir
biçimde başlarının ortasında yer alan gözlerini bombaya çevirmişlerdi.
Yanındaki koltukta oturan kişi, telaşla, kadını bindallı elbisesinden kuvvetlice
çekip, koltuğa yapıştırdı; Çocuğunu kucağına verip ağlamasını bu şekilde
sürdürmesini istedi. Çinli, Rus, Hindistan, İranlı ve diğerleri yerinden
kımıldamaya cesaret edemiyorlardı. Ölmek istemiyorlarsa, tek yolun bu
olduğuna inanıyorlardı. Yoksa: Boşluk; Ölüm, son.
…Uçaktakiler birden soluk kesen çıt çıkarmama hastalığına yakalanmıştı;
Sanki, düşüncelerinin sadakasını başlarını öne eğerek dağıtıyor, ardından
da bakışlarındaki bulanıklığı dökmeye başlıyorlardı. Yaşlı ve kibar bir bey,
parmak kaldırarak, (ama yerinden kalkmadan) “Hangi dili biliyorsanız,
onca derdimizi anlatalım size”dedi.
…Elinde silahı olan uzman terörist kalın ve kaba bir sesle yanıtladı: “Susun!!
Tüm dilleri biliriz. Tüm dillerle konuşabiliriz istersek. Bundan sonra izinsiz
davranan ve konuşan, diğerleriyle birlikte ölür.” Ardından -elinde bomba
olan diğeri-, kolunu (tıpkı kırbaç şaklatmak istercesine) biraz daha yukarı
kaldırdı. Başlar ani olarak yere eğildi. Nefessiz bekleyiş; Aman Tanrım!?!
Yok. Ohhh..Patlatmadı.
…..Tüm uçağın yolcuları, aynı anda gözlerini bana çevirdiler. Anladığım
kadarıyla, yazılarımla, uzman teröristlere durumu anlatmamı ve de ikna
etmemi bekliyorlardı. (Örneğin: Bomba es kaza patlarsa, uzman teröristlerin
kendilerinin de öleceğini, uzman teröristlerin isteklerinin sınırlarını, suçlarının
ne olduğunu, yaşamları boyunca kimseye zarar vermediklerini, yalnızca bir
kaç keyifli gün için bu geziye katıldıklarını aktarmamı ve benzeri…)
…Öncelikle şunu söyleyeyim: Tüm uzman teröristlerin, bu mesleği icra etmeye
karar verdiklerinde öldüklerini, öyküyü yazarken yaptığım araştırmalardan
öğrenmiş biriyim. Durdum. Düşündüm. Dudaklarımı birleştirip burnuma
doğru kaldırdım. Ve:
…Görmemezlikten geldim. Başımı öne eğdim. Neden mi? Uzman teröristler,
yazdıklarımı hiç ama hiç bir zaman anlamayacaklardı. Yukarıda da söyledim:
Mesleğe soyunduklarında, iç dünyalarını ( buna vicdan diyorum) bir yana
bıraktıklarını bir çok akademik yazıda okumuştum. Bir de uzman teröristlerin,
“Eseri görülmeyen inanç boştur” sözünü kanıtlamak için uçağa ele
geçirdiklerini, onları görür görmez önsezimle fark etmiştim. Ayrıca bir
yazan olarak, yine gayet iyi biliyordum ki, kelimeler sadece bir obje
değil, içleri duygu yüklü nesnelerdir. Bir çok yazanın yaptığını yapıp,
şimdilik, ite dalaşmaktansa çalıyı dolaşmayı yeğledim. Hoş olmadığını
biliyorum ama, benzer durumlarda sarıldığım ilkem aklıma geldi:
Kazana yakın olma, gelir karası sana bulaşır; Sessizce gelişmeleri
izlemeye koyuldum. Özür dilerim, ayrıca uçakta bulunan unutmaya
programlanmış makinelerin, zavallığına da, güvenmek zorundaydım.
…Uzman teröristler kendi aralarında, kağıtlara kazınmış renk dili sembollerini
kullanarak anlaşıyorlardı. Bizler için anlaşılmaktan uzak bayrakların biri kalkıyor
diğeri iniyordu. Genelde mavi ve yeşil renk hakimdi. Arada bir siyahı da
seçiyorlardı. Az kalsın atlıyordum, kan kırmızısını unuttum.
…..Sayıları yolculara göre oldukça az olan uzman teröristler, uygun adımlarla,
elinde bombayı tutanın etrafında toplanmaya başlayınca, bir gariplik
olduğunu sezen uçaktaki yolcular, ermişlere, İsa’ya, Allah’a, Buda’ya,
meleklere, az da olsa bazıları Şeytan’a dua etmeye başladı. Çoluk-çocuk
ve karınları şiş bebek bekleyen kadınların hıçkırıkları, tüm uçağı
kapladı. Ya rüyaya ya da, ya da başkalarının rüyalarına uyanmaya
ramak kaldığını biliyorlardı artık.
…..Sonra birdenbire, hiç bir neden yokken, eli yüzü düzgün genç fırladı
koridora. Uzman teröristlerle arasında mesafe vardı gerçi ama, onları
karşılarına alıp, ağzına ne geldiyse haykırmaya başladı. Arada bir ağzından
“sinkaflı” sözlerde çıkıyordu. Yolcular tir tir titriyor, sonra bakınıyorlar,
ardından, daha bir fazla titreme nöbetine giriyorlardı. Bir iki cılız ses,
gence yaptığının ayıp olduğunu; Kuru kaşık ağza nasıl yakışmıyorsa,
“biiippp” li sözlerinde hiç ama hiç yakışmayacağını, sonuçta uçakta
çocuklar ve kadınların olduğunu, böyle, belden aşağı cümleleri kesinlikle
hoş karşılamayacaklarını, biçimsiz örnek olduğunu söyledi. Genç, fötr
şapkalı beyefendinin “Evladım, ne olur seninle birlikte biz de mi ölelim”
dediğini duymayıp, uzman teröristlere doğru hızla yöneldi. Uçağın
içi felaket karıştı; Ana baba gününe (mahşer yerine) döndü:
…..Kimi yerlere yatıyor; Kimileri onlara doğru yönelen genci yakalamaya
çalışıyor; Kimileri de koridorda kendini gencin önüne atıyordu. Sonunda,
başkaldırının öncüsü genci yakaladılar. Üzerine çullandılar; Zavallı,
meşe ağacının altında kaldığını sandı. Var güçleriyle yumruklamaya,
tekmelemeye başladılar. Gencin soluğu kesilince birilerinin koltuğunun
altına paketlediler.
…Bombayı tutan, bombayı kolunun son noktasına kadar kaldırmıştı. Yakarışlar,
dudaklardan gözlerden uğuldarcasına dökülüyordu. Orta salondan, orta
yaşlarda bir bey (kendini de gizleyerek -ben değilim) ” Kardeşler, bir olalım.
Birlikte olalım. El ele verelim. Ya hep beraber, ya …” serçe sesine benzeyen
bu komik ninniye, uzman teröristler dahil hiç kimse kulak asmayınca cümlesini
tamamlayamadı.
…Uçak çok ama çok yüksekte uçuyordu. Kimse bu yolculuğun ne şekilde
biteceğini bilmiyordu. Bana pür dikkat bakıyorlardı; Öyküyü bitirmemem için,
adeta yalvarıyorlardı; Umutları olmanın çok ötesindeydim.
… “Her şey sondadır.” diyen bay Çiçero ( ki, önünde saygıyla eğiliyorum),
ne kadar haklıymışsın.
…İkinci kez özür dilerim;
…Üzgünüm. Benim de okumam gereken bir yığın kitabım, yazmam gereken
sayfalarca yazım, daha da önemlisi beni bekleyen sevgilim var.
…Hem bakın, görmüyor musunuz: Güneş, sokağın karşı duvarına iri harflerle
“Bugün pazar” yazmış. İzninizle; Yarını olmayan bir yazan olarak, uzanmak
istiyorum geçmiş günlerimin gölgesine; Bunca söz sonrası, sanırım hakkım var
bu kadarına?
…”Öykü, ne mi olacak? ” “Ben de mi uçağın içindeyim?” Geçin bu cümleleri;
Bunları yazdım. Ne olur, kendiniz farklı paragraflar kurun.
…Zaten uçak çok ama çok yükseklerde, uzayda kendi başına uçuyordu
diyenler için yazılmış bu öyküye, anonim bir öykücü olmak istemem
nedeniyle, beylik mısralar kurarak, ozansı dille şimdilik virgül
koyuyorum:
ESKİ OLAN,
ESKİ OLDUĞU İÇİN ATILMAZ:
ÇİRKİNSE, KÖTÜYSE
VE ARTIK GEREKSİZSE
ATILIR.
YENİ OLAN,
YENİ OLDUĞU İÇİN ALINMAZ:
GÜZELSE, İYİYSE
VE ARTIK GEREKLİYSE
ALINIR.
…Buyurun sayın okuyucu, atalarımdan teslim aldığım edebi mirası,
yine size teslim ediyorum; Hoşça kalın; Sağlıcakla kalın.
…Öykünün (,) sonrası sizindir; Uçağı, ister sağ salim-tek parça olarak
yolculuğuna devam ettirin, isterseniz…; İsterseniz duvarlar bomboş
kalsın…???
………………………Yazan: Mehmet Akif-2016

