Eylül ayının son günü İzmir/ Konak Kent Konseyi Genel Kurulu vardı. Üyesi olduğum birkaç STK adına toplantıya katıldım. Bu benim için önemli bir görevdi.
Bir öğretmenimiz toplantının Divan Başkanlığı’na getirildi. Mikrofonu eline aldı ve protokol konuşmalarından sonra da kimselere vermedi. Kendisini, yaptıklarını anlattı. Neler yapmalı dedi. Arada “Arka taraf konuşmayın, dinleyin.” Dedi, azarlayan öğretmen edasıyla. Aslında fark edemedi hep kendisi konuşuyordu. Dinleyenler ve paylananlar da İzmir’in düşünce, fikir, iş, ekonomi, meslek, hemşehri odaları, dernekleri, kooperatifleri temsilcileri ve mahalle muhtarlarıydı. Kentin tüm kalpleri , beyinleri salondaydı. Onca nitelikli , rafine düşüncenin aralarında oluşacak beyin fırtınası böylece engellenmiş oldu
Söz hakkı da tanınmadı katılımcılara. Divan başkanı kendi söyledi kendi dinledi. Oysa adı Konsey olan bir toplantıdaydık. Sanırım Konsey kelimesinin anlamının -bazı sorunları görüşüp tartışmak için toplanan meclis- olduğunu da bilmiyordu. Tartışmasız meclis olur muydu?
Cumhuriyetin kurulduğu yıllarda nüfusun hemen % 80 i kırsalda yaşıyordu. Kent nüfusu % 20 dolayındaydı. Şimdi bu rakamlar tersine döndü. Kente göç hızla artarak sürüyor. Belediyeler ve yerel yönetimlere rehberlik edecek Kent konseyleri bu hızlı artışa aynı hızda eşlik edebilmeli. Yoksa şehirde yaşamakla insanlara Kentli kimliği var diyemeyiz.
Ne dersiniz Kent kültürünü önce kendimiz mi öğrenmeliyiz?

