“BELEDİYE BAŞKANLARI KONGRELERE MÜDAHALE ETMEMELİ”

Mazlum VESEK -Özel Röportaj

CHP eski il başkanı  ve milletvekili Selçuk Ayhan, CHP’nin kongre sürecinde güvenilir başkanların göreve gelmesi gerektiğini söyledi ve kalıcı başarı için güçlü kadrolara ihtiyaç olduğunu söyledi.

Selçuk Ayhan, 1999 ve 2005’te CHP İzmir İl Başkanlığı yaptı. Milletvekili olarak da CHP’de hizmet verdi. CHP tarihinin zor bir döneminde il başkanlığı yaptı. CHP’nin hafızası için önemli bulduğumuz Ayhan, kapısını çaldığımız ikinci eski il başkanı oldu. Sohbetimizde partiden her seçimde görev istediği halde kendisine görev verilmediğini söyleyen Ayhan, siyasette vefanın yokluğundan da yakındı. Kongreler sürecinde, belediye başkanlarının müdahalelerinin partiye zarar verdiğini savunan Ayhan, “Geçmişte belediye başkanları eline liste aldı, oy topladı. İşte burada işin tadı kaçıyor” dedi. CHP’nin tecrübeden faydalanma konusunda da eksik kaldığını ifade eden Ayhan, “Parti teşkilatında yazılı bir hafıza yok. Hafıza olmadığı gibi her gelen kişi, geçmişi silerek geliyor. Bir öncekini yok sayarak geliyor” diye konuştu. İşte Ayhan’la yaptığımız söyleşi….

Sizi pek göremiyoruz Sayın Başkan…

Sahada neden yokum önce onu söyleyeyim. Milletvekilliğim bittikten sonra il başkanlığı yapmış biri ve parti hiyerarşisini bilen biri olarak, partinin verdiği görevleri yapmak isterim. Kendi kafama göre bir çalışma yapmayı doğru bulmam. Bu nedenle il başkanlarından görev talep etti. Hiçbiri de vermedi. Örneğin 16 Nisan Referandumu’nda görev istedim. Genel seçimlerde görev istedim. İkinci bölgede beni çok iyi tanırlar. Gerek il başkanlığım gerek vekilliğim döneminde o ilçeleri hiç boş bırakmadım. Oralarda katkım olur diye oralardaki programlarda yer almak istedim. Referandumda en son Sayın Genel Başkan’a söyledim. Genel başkanın zoruyla Ödemiş tarafında görev verdiler. Bir nedeni bu…

Çok zor bir dönemde il başkanlığı yaptınız. Bununla birlikte ardından gelen bir başarı da söz konusu. Sizce bir il başkanı nasıl olmalıdır?

Ben il başkanı  olduğumu dönemde bütün dinamiklerle sağlıklı ilişki kurdum. Yani buna MHP’lisi, DYP’lisi, ANAP’lısı dahildir. Yani o insanlarla ideolojik mücadelem, tartışmam olsa da kişisel ilişkilerimde saygınlığı koruyarak yürüdüm. Bunun karşılığını çeşitli biçimlerde aldım. Örneğin, televizyon programlarında DYP il başkanı bir başka katılımcı eleştiri yöneltiyor. Ben de, “Lütfen, kendisi yokken konuşmayalım” diye müdahale etmişimdir. Bu tür davranışların dönüşleri oldu. Bunun dışında ilçe çalışmalarına gittiğimde, oranın eski siyasi önderleri kimlerse onları ziyaret ettim. Örneğin Adalet Partisi’ne yıllarca ilçe başkanlığı yapmış bir siyasetçi. ANAP’tan, DYP’den kişiler. Dolaşırken bu insanların işyeri varsa ya da görme şansım varsa geçerken uğrardım. Halini hatırını sorardık. Nezaket içeren birkaç cümle kurardık. Bunu her zaman çok önemsedim. Bir diğer husus da parti içinde hiçbir zaman adamcı olmadım. Herkesin ekibi vardır; ama güvenilir olmak önemlidir. Ekip arkadaşla aynı fikirde değilsen de onu ikna etmelisin. Aynı fikirde olmayabilirsin ve bunun için kimseyi kırmamalısın. Bu nedenle parti tabanının güven duyduğu bir insan oldum. İlk dönem böyle geçti. Tabii, ekonomik olarak bana faturası ağır oldu. İşine zaman ayıramıyorsun. Zaman ayıramayınca da işler kötüye gidiyor. Bu fedakarlık işlerin dibe vurmasına kadar gitti.

Hali hazırda parti örgütünün sizinle irtibatı var mı? Sizin tecrübelerine başvurma konusunda herhangi bir irtibat söz konusu oluyor mu?

Bakın, sizin bu dediğiniz şey insanların kişiliğiyle ilgili bir şey. Şimdi, yaptığın görev bulunduğun konum önemli değil. Ben milletvekili olmadan önce, mütevazılığıyla bilinen bir insan olarak tanınıyorum. Milletvekiliyken de öyleydim. Şimdi de öyleyim. Ben de değişen bir şey yok. Şimdi tabii seninle çalışan gençler de var. Sana “ağabey” gözüyle bakan da var. Ya da “o kim” diyen de var. Yani bu durum insanın kişiliğiyle ilgili. Örneğin, şimdi il kongresi olacak. Aday isimlerini duyuyoruz. Bugün bu arkadaşlardan bir tanesi beni aradı. Görüşmek istediğini söyledi. Tabii, dedim. Bu tip şeylere ben açığım. Bu arada benim birlikte çalıştığım gençler en az 40 yaşın üstündedir. O arkadaşlardan arayan soran, görüşen oluyor.

Peki CHP’nin hafızası hakkında ne düşünüyorsunuz? Halihazırdaki örgütler CHP’nin İzmir geçmişine ne kadar vakıflar? Sadece sizi bilmeleri adına sormuyorum….

CHP’nin en büyük sorunlarından bir tanesi bu. Parti teşkilatında yazılı bir hafıza yok. Hafıza olmadığı gibi her gelen kişi, geçmişi silerek geliyor. Bir öncekini yok sayarak geliyor. Örneğin sen il başkanısın, yerine birisi geliyor. Gelen kişi önce il başkanlığı odasındaki mobilyalardan başlıyor. Bir makama gelen seçilmişleri ya da atanmışları eleştiriyoruz ya, il başkanı da benzer şeyleri yapıyor. Masayı, koltuğu beğenmiyor. Yerini beğenmiyor. Duvarın kaplamasını beğenmiyor. Ayrıca, tecrübeden faydalanmak da yok. Tecrübe bu partide. Siyaset yapan insanlar için tehlikeli bir şeydir. Muhtemelen diğer partilerde de böyledir. Benim il başkanlığı yaptığım dönemde, belki de CHP tarihinin, en azından benim bildiğim tarihinin en verimli eğitim çalışmalarının yapıldığı dönemdir.

Altan Öymen’in genel başka olduğu dönemden söz ediyorsunuz…

Evet. Ben İzmir’de akademik camiayı parti çalışmalarına dahil ettim. Ama bunu yaparken insanlara bir şeyi dayatma adına değil. Örneğin, ekonomi dersi veren hoca var. Partide serbest piyasa ekonomisini savunan da vardı. Devletçiliği savunan da vardı. Liberalizmi savunan da vardı. Üçüne de aynı yerde ders verdiriyordum. Ama öncesinden de söylüyordum. Kimsenin söylediği mutlak doğru değildir. Reçete değildir, diyordum. Önemli olan bizim bunları kendi süzgecimizden geçirip, doğru olana yaklaşabilmemizdir. Ya da kendi bakış açımıza göre bakabilmemizdir. Buna benzer ciddi işler yaptık. Ama döneminiz bittiği zaman bunların hepsi bitiyor. Süreklilik yok. Benden önceki arkadaşlar böyle yapmış. Benden sonra gelenler böyle yaptı. Ama ben öyle yapmadım. Benden sonra gelen önce partinin ekonomik olarak enkaz halinde olduğunu açıkladı. Enkaz devraldım, dedi. Yani ekonomik olarak. Ondan sonra gelen de aynısını yaptı. Enkaz ikiye çıktı. Hepsini bana yıktılar. Oysa ben hem SHP’nin hem CHP’nin enkazını devralmıştım. Ama o dönemde bir günden bir güne bir gazeteciye enkaz devraldığımı söylemedim. Hatta partide çalışan, yıllarca SHP’de görev almış bir kadın arkadaşa CHP olarak kıdem tazminatını ödedim. Kimseye de bunun reklamını yapmadım. Ve o dönemde bazı gazeteciler, “Evet, başkan sizin hakkınızda çok ağır konuşmuşlardı. Bakalım siz onlardan kalan enkaz hakkında neler söyleyeceksiniz?” diyerek kışkırtmaya kalktılar, ben sadece “Parti çalışmalarında devamlılık esastır” dedim. Borçsa partinin borcu, alacaksa partinin alacağıdır. Parti kurallarla yönetilmesi gerekirken kişilerin kendi hesaplarıyla yürütülüyor. Bu nedenle hiçbir şey yerine oturmuş değil.

İl başkanlığını “enkaz devraldım” sözleriyle devralmanın partinizde motivasyonu düşürdüğünü mü düşünüyorsunuz? Bunun mahsuru nedir?

Mahsuru şu: Bir kere senden önce görev alan bir insanı rencide ediyorsun. Bir arkadaşımızı disipline verdiler. Evet, ortada bir para var. Belki muhasebe kaydı açısından doğru bir tutum olabilir; ama ben şuna eminim. Diyelim ki, o arkadaşımızın cebine bir miktar para girdiyse o paranın birkaç katı da cebinden çıkmıştır. Orada bir kasıt yoktur. Kasıt olsa, onu kapamaya çalışırdı. Buna meydan vermezdi. Ben kendi saymanımın açığını cebimden kapatmış adamım. Kimseye de söylemedim onu. Birilerinin derdi oluyor ve para harcanıyor. Not tutulmayınca tabii ortaya bir rakam çıkıyor. Ne yapacaksınız? Bir şekilde çözmeniz lazım. Yani enkaz devralmak ifadesi kendinden öncekini kötülemektir. İkincisi, senden dolayı oluşacak olumsuzluklara baştan kılıf hazırlamaktır.

CHP 31 Mart’ta siyasi dengeleri değiştirecek bir başarı elde etti. İzmir’de de 500 bini bulan bir farkla belediye kazanıldı. Böyle bir atmosferde CHP kongre sürecine gidiyor. Bu dönemde CHP, 31 Mart’taki başarısını kongre sürecine nasıl yansıtmalı sizce?

Öncelikle şunu söyleyeyim, CHP’nin özellikle son yıllardaki bütün kongreleri dış müdahale altında yapılmıştır. Başta Büyükşehir Belediyesi olmak üzere, ilçe belediyelerinin tahakkümü altında yapılmıştır. Delege seçimlerinden başlayarak bu olagelmiştir. Bu siyasetin dinamizmine önemli bir darbe vurdu. Siyasi dinamikleri yok etti, dağıttı. Yahu, tam bir aşiret mantığı…Burada, ekonomi benim elimde. Siyasi güç benim elimde. Burayı ben yönetirim. İlçe başkanını da, il başkanını da ben atarım. Kurultay delegelerini de ben seçerim. Böyle bir mantık var. Bu mantık, cemaatlerde olabilir. Şeyhi var müridi var. Tarikatlarda olabilir. Aşiretlerde olabilir; ama modern bir partiyim diyen sosyal demokrat bir partide olmamalıdır. Bu durum başka yerlerde de var; ama İzmir’de yerel seçimlerde CHP çok güçlü sonuçlar aldığı için, etkisi daha fazla olmuştur. Bu yanlıştır. Şimdi belediye başkanlarının kaygı duymakta haklı olduğu noktalar yok mu? Elbette var. O da nedir? Seçilen başkan acaba benimle uyumlu çalışır mı? Ve farklı kaygılar. Bunlar insani açıdan doğru gibi görünebilir. Bu durumda kim il başkanı ya da ilçe başkanı olursa olsun, öncelikle güvenilir olmalı. Onun görevi partiyi yönetmektir. Belediye başkanının görevi, halktan aldıkları yetkiyle belediyeyi yönetmektir. Sen belediye başkanının görev ve yetki alanına müdahale edemezsin. Edersen, seçmen iradesine müdahale etmiş olursun. Ama siyasi düşüncen gereği veya partinin sana ilettiği politikalar gereği bunu yönlendirmeye çalışabilir, bazı konularda uyarabilirsin. Halktan gelen eleştirileri ulaştırabilirsin. Bu arada onların yaptığı olumlu çalışmaları da reklam yapmak senin görevindir. Parti çalışmalarını yaparken bunu kamuoyuna ulaştırmak da senin görevin. Bunları yapacak profildeki insanlar göreve geldikten sonra hiçbir sorun olmaz.

31 Mart’ta CHP’de neredeyse bütün belediye başkanları değişti. Adeta yeni bir İzmir kuruldu. Mevcut il başkanıysa 31 Mart öncesi durumun bir aktörü olarak görevini sürdürmekte. Yeni belediye başkanlarından az önce söz ettiğiniz tutumu gözlemlediniz mi?

Sadece belediye başkanlarından değil; örneğin ikinci il başkanlığım döneminde (2005) neredeyse PM’nin tamamı bizim karşımızdaydı. Birkaç kişi arkamızdaydı. Seçimi ucu ucuna 5 oy farkla kazanmıştık. Yani müdahale sadece belediye başkanlarından olmuyor. Siyasette kendi konumunu sürdürmek isteyen herkes bunu yapıyor. Genel başkan yardımcılarından tutun da başka unsurlar da müdahale ediyor. Bunu yadırgamıyorum. Benim yadırgadığım şu: Geçmişte belediye başkanları eline liste aldı, oy topladı. İşte burada işin tadı kaçıyor. Bakın, bazı problemler gizli kalmayabiliyor. Ancak, iyi niyetli olunca çözülmeyecek bir sorun da yok. Ben il başkanlığımda belediye başkanına müdahale etmedim. Sadece örgütsel çalışmalara katkı istenebilir.

31 Mart’taki başarı bir rehavet yarattı mı? Kongreler bu başarıyla ilişkilendirilmeli mi?

Ben bu başarının kalıcı olması için, partinin kendi içinde yapması gereken hesaplaşmayı yapması gerektiğini düşünüyorum. Bu başarı, taktiksel anlamda seçimlerde uygulanan her şeyin doğru olduğunu gösteriyor. Adayların belirlenmesinden, uygulanan propaganda yöntemlerine kadar. Tabii objektif koşullar da buna katkı sağlamıştır. Ekonomik bunalım, iktidarın yıpranması, iktidarın ötekileştiren söylemleri gibi konular da katkı sundu. Ama önce kendi eksikliklerini yeniden değerlendirip toparlaması gerekiyor. Sağ partilerin sivil toplum havuzları geniş. Nasıl geniş? Sağ siyasette biat kültürü mevcut. Ülkemizde etkin olan 60’ın üzerindeki tarikat mevcut iktidarla olduğu gibi her zaman sağ partilerle irtibatlı olmuşlardır. CHP’nin bunlarla iletişim kurması neredeyse mümkün değil. Sivil toplumla CHP arasındaki bağ önemli. Ama STK’ler yıllardır Türkiye’de yok ediliyor. İsimleri var çoğunun ama işlevselliği yok. Bu tip sıkıntılar var. Propaganda anlamında yaygın medya CHP’yi dışlamış. Yerel medya zar zor yaşıyor. Kaldı ki CHP yerel basınla ne kadar ilişkide o da tartışılır. Kendi propaganda ağı oluşturması lazım. Emeklilere iki maaş ikramiye konusu CHP’nin seçim bildirgesinden çıktı öyle değil mi? Ama vatandaşa sorun, iktidar yaptı, der. Demek ki bunu vatandaşa anlatmakta başarılı değilsin. Bunu yapacak kanallar da yok. Günlük başarılarla nereye kadar gideceğin belli değil.

Son olarak eklemek istediğiniz bir şey var  mı?

Türkiye’yi hiç konuşamadık. Ben gidişattan memnun değilim. Bu ekonomik gidişatta ülkenin çok kötü noktalara geleceğini düşünüyorum. Diplomatik anlamda da sınıfta kalmış durumdayız. Bu nedenle herkesin üzerine düşeni yapması gerekir diyorum.

 

 

Bunları da sevebilirsiniz

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir