taze kır çiçeklerinden taç yapmayı özledim, bir de uzanıp otlara yüzükoyun, güneşi yakalamayı,
özledim, evcilik oynarken, kıyısı kırık porselen tabakları toplamayı (renkli çiçekli olanları), bir de taşlardan örme iki oda bir salon evler yapmayı…
tren şekerimi sinsi bir edayla oyun arkadaşımdan saklamayı, yirmi beş kuruşluk un kurabiyelerini, göbekli bakkalımızın toz şeker tarttığı uçları horozlu yeşil teraziyi…
terleyince bazen, boğazımı kesen beyaz naylon okul yakamı… içinden fırlayıp çıkmak için neler vereceğim kapkara okul önlüğümü. ev ödevimi defterimin ‘kaymak’ sayfasına yaparken unuturdum bunları…
özledim,üç yanı bahçe,sokak kapısı siyah demir kapılı ‘müstakil’ evimizi, hani domates çekirdeklerini atıp da penceresinden arka bahçeye, ardından tekrar domates olarak dönüşlerini.ne muhteşem bir oyundu doğayla aramızda…
her pazar ailece gidilen ,patlamış mısır ve tahta iskemle kokan sinemayı, bir de dört kişilik locamızı ve her defasında sicim gibi gözyaşı döktüğümüz,iyi ve esas adamla bir olup bütün kötü adamları dövdüğümüz ve daima esas kadının mağduriyetinden yana çıktığımız ”içinden merdivenli” Türk filmlerini…
bir de onbeş dakika ara’larda bir dikişte bitirdiğim ”cincibir” gazozumu…
özledim, neredeyse mahallelinin nüfusuna geçireceği sevimli köpeğimiz ”kling” i… O,her yaz akşamı bahçemizdeki yerini alırdı sıradan bir alışkanlıkla, en sevdiği yemekti ‘ayşe kadın fasulyeden kalan et kemikleri… O’nu doyurmanın dayanılmaz keyfiyle ne güzel rüyalar gördüğüm minik uyku gecelerimi…
uzun çizgili pijaması ile diz çöküp nasıl da hükmederdi babam, kıyısı yeşil lambalı, kocaman kara düğmesi olan ahşap kaplı radyomuza,o da hep memnun edip babamı,önce ”haber bülten”ini okur,ardından geçerdi ”gülizar faslı”na…
taze kır çiçeklerini aramaktayım şimdi,çocukluğuma uzanan o upuzun tünelde, taç yapabilmek için başıma…
bulup onları koklamak çocukluğumu, koklamak tren şekerimi,okul önlüğümü,koklamak özlemimi…koklamak hasretimi…
beyhan duran

