BU SESSİZ BİR DİLEKTİ.

Uzun olmayan ÖYKÜ

Yazan: Mehmet Akif-2016

.

…Beni bağışlayın. Yazmak için yoğunlaştığım romana o denli zaman

ayırdım ki, dalgınlığıma geldi, sizlere epeydir öykü aktaramadım.

Dört yıl önce bitirdiğim fazla uzun olmayan kısa öykü metnini izninizle

yayınlıyorum.

…Endişeniz olmasın, hemen bütün hayvanların bizlerden hiç farklı

olmayan sevinç ve kederleri vardır. Yani hayvanlarla insanlar arasında

söz ettiğim konuda sanıldığı gibi uçurumlar yoktur. Nerdeyse tüm canlı

yaratıklar (çiçekler, ağaçlar, v.b) benzer basamaklarda gün doldurur.

Ya da hemen her varlık, dalgalanmakta olan kainat bayrağının süsünden

başka bir şey değildir. Öyle ya hepimiz, evren dediğimiz tekilin yaramaz

çocukların başka neyiz ki?

…Dışımızda duran Doğayı tanımanın, onu oluşturan parçalarla haşır

neşir olmaktan geçtiğini ve onların yaşamı ile kendi yaşamımız arasında

bir kontak  kurmamız gerektiğini düşünerek öyküyü hazırladım. Buyurun

okuyalım. Beğenmezseniz peşinen söyleyeyim, göz nurunuzu edemem

iade.

*

…Çoban köpeği avazı çıktığınca havlayıp ve düzenli bir biçimde koştuğunda

çayırdaki küçük maviler tombul sabahlara çoktan uyanmış, neredeyse her

bir ağaç hamile meyvelerini dallarından büyük bir şehvetle sallandırıyordu.

Zaman zaman kopan gürültüyle patates yumrusu şeklinde beller veren

koyun sürüsü, sonradan çoban köpeğinin gezinmesiyle oval denilen

geometrik şekilde giriyordu.

…Sakinleşmiş sürünün orta yerlerinde duran yaşlıca bir koyun, etrafında

biriken diğerlerine (çevreyi de gözleyerek) şunları anlatmaya başladı:

…“Benim annemin annesi yani anneannem o yeri bizzat görmüş. O

zaman anlattığında, oranın depderin bir karanlık bir kuyuya benzediğini;

Dehşet kötü koktuğunu söylemişti. Gerçi tümünü görememiş. Yanından

şöyle çayıra götürülürken bir geçmiş. İçeriden kan kokuları geliyormuş.

Ama ne yalan söyleyeyim içerisi karanlık olduğu için fazla da bakamamış.

Ancak içeriden genç kuzuların bağırışlarını hiç unutamadığını söylerdi.”

…Çevresindeki koyunların hemen istinasız hepsi ürperdi.

…Uzun bir iç çekişle meleyen yaşlı koyun sözlerini şöyle sürdürdü:

“Kimse gerçeği bilmiyor. Çünkü o kapıdan girenin bir daha çıktığı hiç

görülmemiş. Her halde oldukça korkunç bir yer olmalı?”

… “Size bu masalı anlatan büyük anneniz sağ mı hala?” Soruyu soran

taze kuzuydu.

… “Bilmiyorum…İnanın hiç bilmiyorum. Onu da alıp götüreli o kadar

uzun zaman oldu ki?”

… “ Demek orası bir mağara içeri giren çıkmıyor.” Dedi bir diğeri.

… “ Sanki, sanki şu an bu öyküyü yazan bay yazarın buna benzer bir

mağara öyküsüne; İçine girenlerin geri gelmediği öyküsüne benziyor?”

dedi orta yaşlı bir başka koyun.

….Bazı koyunlardan okumadık duymadık anlamına gelen “Mee…” sesi

çıktı; Ama oldukça cılız.

…Çoban köpeği yeniden havlamaya başladı. Ama bu havlayışın kendileri

için olmadığını sürüdeki tüm koyunlar anlamıştı. Haklıydılar da.

…Çoban ayağa kalkıştığında tüm sürü de başını kaldırdı. Gelen yabancıydı.

Sürü sahibi değildi. Öyle olsa çoban köpeği böyle hiddetlenmezdi.

Çoban, köpeğine talimat verince, gelen yabancı emin adımlarla çobanın

yanına geldi. Nasıl anlatayım şöyle otuz kırk kuzu melemesi kadar konuştular.

Sonra da yabancı adam ve çoban oldukça sert adımlar atarak sürünün

içine daldılar. Yabancı adam elini önce gözünü kestirdiği koyunların belinde,

sonra boyunlarında, daha sonra da karınlarında gezdirmeye başladı.

Belli ki kendince semiz olanını arıyordu. Ve nihayet taze  kuzuda karar

kıldı. Taze kuzu irkildi. Bu alışık olduğu el değildi.

…Yanında getirdiği ipi kuzunun boynuna sardı. İnsan diliyle, “Bunu

alıyorum” dedi. Cebinden çıkardığı bazı renkli kağıt parçalarını çobana

verdi. Kuzuyu sürüden ayırıp, çayırda iz yapmış yola doğru çekmeye

başladı.

…Sürünün bazı cesaretli olanları, aralarından ayrılan kuzunun ardından

başlarını belli belirsiz çeviriyor korkak ve anlamsız bakışlarla izliyorlardı.

Taze kuzunun gözleri ise oyun arkadaşlarını ve yakınlarını arıyordu.

İçi hafiften “Cız” etti.

…Bir ara içinden kızgın fikrin maddesi akar gibi oldu; İç sesi, adamın

elindeki ipten bir an önce sıyrılıp kurtulması gerektiğini söylüyordu.

Ama o, günlerin üzerine urba olarak giydirdiği sabrı çıkarmaktan vaz

geçti:

… “Nasıl olsa günün birinde sürüden ayrılacaktım. Şimdi oldu. Vardır

bunda da bir hayır.” Diye düşündü ve iç sesini ciddiye almadı. Direnmedi.

Çaresizdi. İp  boynundaydı ve kimden medet umabilirdi ki? “Korkunç

bir şeyin olması gerekmez ki? Neden ürkeyim? Hem gittiğim yer belki

daha bir bakımlıdır? Başka çayıra da gidiyor olabilirim?” diye kendi

kendini teselli etti.

…Sakın okuyucu sizin de bildiğiniz gibi, taze kuzunun bu davranışı, hemen

her ehlileştirilmiş hayvanın sergilediği boyun eğiştir.

…Taze kuzu ve adam birlikte tepeyi döndüler. Sürünün görüş alanından

çıktılar. Artık otlak da yok olmuştu. Ama onu tebessüm ettiren çoban

köpeğinin ve kavalın sesini duyuyordu. Bir süre sonrada rüzgar o sesleri

de alıp götürdü.

…Geniş bir yolda yabancı adam oldukça seri adımlarla yürüyordu. Zavallı

taze kuzu kan ter içinde kalmıştı. Yetişemediği zaman adam onu öyle bir

hızlı çekiyordu ki, yerlerde sürünüyor; Sonra da kalkıp ayaklarını açıyordu.

Belli ki adamın çok acelesi vardı.

… “Lütfen. Ben çok ama çok yoruldum. Biraz dinlenmek istiyorum. İzin

verir misin?” diye yalvardı. BU SESSİZ BİR DİLEKTİ.

…Hava oldukça sıcaktı. Ve inanılmaz da tozluydu.

… “ Ne olur, susadım…Bir yudum su.” BU SESSİZ BİR DİLEKTİ.

…Nihayet evlerin bol olduğu sokaklardan geçmeye başladılar. Burada hiç

ama hiç otlak görünmüyordu. “Demek ki beni bol besini olan bir ağıla

götürüyor.” Diye düşündü dili bir karış dışarıda.

…Durdular. Karanlığa açılan bir kapının önünde. Tarif edilemez pis bir

koku geliyordu kapının aralıklarından.

…Taze kuzu şikayet içeren birkaç “Mee” dedi. Karanlık ve kokudan

ürkmüş olmalıydı. Gözlerini yabancı adama çevirip hudutsuz bir korkuyla

“Evime dönmek istiyorum.” Dedi. BU SESSİZ BİR DİLEKTİ.

…Sizlerde çok iyi bilirsiniz ki sayın okurlar, sessiz dilekler asla ama asla

ve katla işitilmez.

…Kapı açıldı. Karanlığa yolculuk…

…Yabancı adamımız iş bilir bir ustalıkla taze kuzuyu yere yatırarak,

boynundaki ipi arka ayaklarına bağladı. Sonra da boynundaki ipi kesti.

… “Peki peki bak hiç itiraz etmiyorum. Ayrıca boynumdaki ipi çıkardığınız

için de size minnettarım” Dedi yorgun ayakları et keserken taze kuzu.

…Yazdığım son kısım saniyeler içinde gerçekleşiyordu ama taze kuzuya

oldukça uzun geldi.

…İçerisi boğucu bir şekilde kan ve sakatat kokuyordu. Taze kuzuyu çaresiz

ve inme indiren bir korku sarmıştı. Öyle bir korku ki sayın okur, daha

önceki bütün sessiz dilekleri unutturan bir korku; Sadece korkunun

damıttığı saf bir korku.

…Evet öykünün başında masalımsı olan şey: Dehşet; Geliyordu taze kuzuya.

Düşünülmüş hayata, yaşanılmakta olan hayat ile varılabileceğini elbette

taze kuzular da öğrenecekti. Ama sanırım daha bir sürede olsa, duydukları

basit yazgılarının sesi, onlara eşlik edecekti.

…Ve kaçınılmaz olan şey geldiğinde; Taze kuzunun gözlerinde ağıtların

en ilkeli olan gözyaşı damlaları belirdi.

…Sevgili okur serde az biraz ozanlık var ya, tam da bu nedenle, aşağıdaki

mısralarla öyküyü sonlandırmama izin verdiğiniz için teşekkür ediyorum:

.

Sunduk sessiz dileklerimizi;

Nice dilekler ki

toplansa etmez bir incir çekirdeği.

Bunların en ilkeli

en basitiydi:

Yarına ve yaşama

yeleli-yürekler büyütecek

YAŞAMA DİLEĞİ.

Hani

ne oldu hani?

Kurumuş damarlara kan dilendi

de…hani

ne oldu hani?

.

SON

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir