PORTAKAL ÇİÇEĞİ

Gel, önce tut yüreğimden, sonra ellerimden

Bir de öp gözlerimden

Doğduğum gün olsun, geldiğin gün

Gel bak, kalem oldu kanatları kuşların, çok derin denizler de mürekkep

Seni yazdılar önce…sonra da beni

Okursun belki…

…

Gel, bütün balıklar ağladı kalbimin derinlerinde

Yırta yırta ağlarını, sana koştular

İnanmazsan, şahittir yakamozlar …

Gel, gel de ruhum gözüm gönlüm sırayla söylesin

Seni ne çok özlediğimi

Papatyalardan bir çelenk yapmıştım, kapıya da asmıştım

Geldiğinde gör istemiştim…                                                                                                                                                      …

Gel de bahçemde ne kadar çiçek varsa serçeler konsun dallarına

Yokluğunda hep kara kuşlar uçtu havada

Tek bir beyaz yoktu bulutlarda

Gel…

Salınıp da gel, sarılıp uyuyalım, belki ağlarsın omzumda

Turna sürüleri gezsin başımızda

Yoktun ya; kol geziyordun kanımda…

Gel de yüzyıl kal yanımda

Gel de yediveren sevda nedir görsün elalem

Bütün güller kül oldu yokluğunda, buz tuttu bütün göller

Gel

Gel de gör bak birikti ellerimde

Olmadığın gecelerde topladığım yıldızlar

Bu gece hepsini salalım seninle gökyüzüne

…

Gel, yanaş yanı başıma, uzat kulağını, diyeceğim o ki;

Seni ben gözümün ucuyla değil, gözümün bebeği ile aradım

Kağıt kayıklarla hep sana yol aldım.

…

Gel, en kör vaktinde gecenin

Saplanır ya kalbe koca bir hançer

Ah, ne acıdır ve ne acıtır, ölümden de beter

Olur ya bazı bazı, bir rüzgar eser ve savurur aşkı

O toz bulutları, seni de beni de atar uzaklara

İşte o zaman

Kalp, kalıverir ortada

Süzülürüz işte o zaman hayatın süzgecinden

İşte o zaman, tam da o zaman

Burnumda tüter saçının her bir teli

Tıpkı bir portakal çiçeği gibi…

…

beyhan duran

“PORTAKAL ÇİÇEĞİ” için bir yorum

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir