CORONA GÜNLERİND EV”

Aklımız harman fikrimiz firar epeydir. Buruğuz, mahrumuz, hasretiz, eksiğiz en çok da maskeliyiz. Hazırlıksız, alelacele ne olduğunu tam da anlayamadığımız kısacık bir sürede apar topar evlerimize hapsolduk.

Neredeyse yüz güne yakın bir zaman geçmesine rağmen, hiçbirimizin hala ‘en doğrusunu’ anlayamadığı bir illetten ötürü, adeta hızlı bir geri çekimle hem de…

…

Niyetim, asla covıd.19 hakkında yazı yazmak değil. Çünkü; ne hakkım ne de haddim olmaz. Zaten neredeyse ülkeyi en az sekiz tur atacak kadar yazıldı çizildi ama en çok da ahkam kesildi. Bilen de çıktı ortaya bilmeyen de. Deşilmedik, tiftiklenmedik yeri kalmadı çok şükür.

Henüz, virüs bedenimize konuşlanmadı ancak, yerli yersiz konuşmalardan, harmanlanan bilgilerin tozundan dumanından boğulmazsak çok iyi…

…

Sıradan her vatandaş gibi evine kapanmış, sevdiklerinden ve alışkanlıklarından feragat etmiş biri olarak tüm yazılan çizilenden, doğru yanlış bilgi harmanından ezcümle her şeyin sonunda kendimce bir slogan buldum: ”Virüs gelir geçer, Cehalet baki kalır”… Bkz: (yüz gündür yayınlananlara, akıllara zarar paylaşımlara:)))

…

Dedim ya, Covid-19 hakkında ahkam kesmek değil amacım. Sürecin ilk gününden beri ülkeyi yönetenlerin tutumu, gittikçe devleşen ekonomik kriz, sosyal hayattaki infial, eğitim-öğretimin alt üst oluşu, öğrencilerin perişanlığı, sağlık sektöründe çalışanların mucizevi kahramanlıkları, çalışan-emekçi yüzbinlerce işçi-memurun sabır yüklü mesaileri, eve kapanan en az iki üç kuşaktan aile bireylerinin dip dibe yaşamaktan birer alev topuna dönüşmeleri, terhis olmuş ancak kışlada mahsur kalan askerlerin durumu ve bu anlamda çoğaltılabilecek onlarca örnek.

Hepsi, ayrı ayrı belki de hiç silinmeyecek izler bırakıyor her birimizde şimdiden…

…

Ama genel, ama özel krizleriyle her daim arş-ı ala’ya yükselen insanlarla dolu bir ülkede yaşıyoruz. Ama her zaman bir yanımız hep ”şerbetli”… Eee hamurumuzda Nasreddin Hoca’nın ruhu da var. Biraz da buralardan yırtıyoruz sanki:)

…

Efendim, ilk şoku atlatınca ”canım evim” durumu oluştu hepimizde, neler yapmadık ki;                                                                                 Önce çekmecelere saldırdık ne var ne yok döktük ortaya, ne çok faydasız ıvır-zıvırla doluymuş bizim evler, tıpkı ”hayat” gibi…

Çerçeveler indi duvarlardan, perdeler söküldü, halı-kilim hepsi yıkandı. Aylardır sadece eşofmanlarla oturup kalkmaktan bitap düşmüş halde elbise dolaplarına çekmecelere bakarken, eminim hepimiz benzer şeyleri düşünmüşüzdür. Müsrifliklerimiz, fuzuli alışverişlerimiz, bundan da bundan da diyerek ala ala doldurduğumuz evimiz, küçükken vazoyu kırdığımızda, ellerini beline koyan annenin bakışıyla dikilmedi mi karşımıza?

”Canım evim” günlerinde her birimiz bahçıvan hatta ziraatçı olduk. Ekilmedik dikilmedik ne çiçek kaldı ne sebze. Balkonlarımızı bahçelerimizi yeniden keşfettik.

Misal ben, iki karışlık bahçemde ‘’tarıma elverişli” bir alan yaratıp neler yapmadım ki:)

Covid-19 bizi evlere kapattığında mevsim kış idi, yorganlar kazaklar derken bir baktık hava sıcaklığı 41 dereceleri buldu. Bu denli, ani geçişleri bizden başka ülkeler nasıl karşılar bilemem ama, bin şükür ki o ”şerbetli” yanlarımız burada çok işe yaradı.

En çok da okuyup yazdık bu günlerde. Bir yazdık bir yazdık ki, kriz sonrası hepimiz elimizde bir tomar kağıtla yayınevlerini dolaşacağız, o derece:)

Yaklaşık son 25 yıldır kendimce yazdığım şiir-yazı denemelerimin arasında ”Katık etseydik baharı, rengi solmazdı göğün” diye başlayanı bir buldum o günden beri her gece ”doğa” kabusum oluyor yemin ederim:)

Yakınsızız evet… sevdiğimiz ne varsa yakınsızız. Onları görememek, sarılamamak, çarşı-pazar dolaşamamak, her aklımıza geldiğinde çat kapı komşuya gidememek…

Sanki, gündelik alışkanlıklarımızın üzerine koca bir satırla vurdular da paramparça olduk. Bazen evin orta yerinde, bazen kapı arkasında, bazen de uykudan uyanarak ağladık, hüzünlendik. Ama en çok da ”kaygılandık”.

Robin Sharma; Ferrari’sini Satan Bilge’de, Kaygı: zihin gücümüzün büyük kısmını tüketir, er ya da geç ruh’u yaralar” diyor. Bizlerin de ruhları epey yara aldı. Kaygı, alt beynimizde taht kurdu resmen…

Ne yaşarsak yaşayalım ”acımadı ki” demeyi şiar edinmiş toplum fertleri olan ”BİZ” , kabul edelim bu duruma aslında çok içerledik. Her gün elimizdeki telefonlarla çiçek-böcek yolladık sevdiklerimize, ekmeklerimizi kendimiz yaptık, harika armutlu kek’ler, sütlaçlar, kebaplar, börekler daha neler neler:)

Evlerde, parlamayan kapı, pervaz, cam, teker teker sayılmayan çorap atlet, kolye küpe kalmadı.

…

Ammaaa, her şer de bir hayır misali, Covid-19 gittiğinde, sayısız kitap-dergi okuduğumuzu, bahçelerimizi çiçeklendirip düzenlediğimizi, epeyce yazı-şiir yazdığımızı, yıllardır ihmal ettiğimiz eşi-dostu aradığımızı, kısacası bu anlamda hayatı ”sadeleştirmenin” ne muhteşem bir şey olduğunu anlamış olacağız.

Beklentilerimiz, önceliklerimiz yani hayatla aramızda ”planladığımız” birçok şey yeniden gözden geçirilecek.

…

”Kendimize” hiç bu kadar uzun soluklu ”oturmaya” gitmediğimiz bu süreçte, büyükçe bir ”süzgeç” ten ard’a kalan ”NE VARSA” kıymetli bir broş gibi yakamıza asacağız.

Duygusallığın, melankolinin tavan yaptığı şu günlerde, öteki ”BURÇ” ları rafa kaldırıp, bütün ülkenin ”BALIK” Burç’u olduğunu görmek de (!) ayrıca mutlu edecek bizi:)

…

beyhan duran

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir