(Öykü)
Yazan: Mehmet Akif-2020
.
…Genelde öykülerime açıklamalar yaparak başlamayı sevmem.
Bu şekilde başlayan öykülere de mesafeli yaklaşırım. Ama
yaşamış olduğum olay ne yazık ki böyle başlamamı gerekli kılıyor.
…Bütün amacım, öyküyü okuma zahmetine katlanan okuru, hızla
yayılmakta olan (belki de meşhur salgın ile bağlantılı) hastalığın,
farkındalığı konusunda dikkat çekmek. Benzer bir durumla
karşılaştıklarında, gerekli birimlere bilgi vermelerini önermek.
Örneğin, öykünün son cümlesini okuduktan sonra, öykünün
başı ile ilgili hiç bir şey hatırlayamaz iseniz, lütfen beni ciddiye
alın.
…Öykünün bir kopyasını psikiyatri ana bilim dalında öğretim üyesi
değerli hekim dostum Erol Özmen’e gönderdim. Uygun gördüğünde
ilgili birimlerle ( D.S.Ö ) birlikte, sürat ile basın açıklaması da yaparak
kamuoyunla paylaşacağını ifade etti.
…İzin verirseniz başlamak istiyorum. Çünkü yitirilecek zamanınız
neredeyse yok. Emin olun; Bakın, durum gerçekten oldukça ciddi.
…Kuzenim İlkay, diğer kuzenimin eşi Yavuz ile birlikte, o gece, sabaha
kadar meyhanede oturup, Yavuz’un emeklilik için verdiği dilekçenin
kutlamasını yaptık.
…Şarap ile başlamak adetimdir. Ardından üç duble rakı ve üç şişe
bira içtikten sonra, fazla uzak sayılmayan evime sendeleyerek de
olsa -sabahın ilk ışıkları henüz gökyüzünde belirmişti ki, ulaştım.
Kızımı okulu için uyandırmadan önce, bir fincan kahve içip ayılmayı;
Ardından da, akşamdan kalmış esprilerin yüzüme yapışmış
sırıtkanlığını soğuk suyla yıkayıp, akıtmayı düşünüyordum.
…Evimin önündeydim.
…Elimi cebime attım. Anahtarları ceketimin sağ cebinden çıkardım.
Bahçe kapısının mandalını yukarı kaldırınca, kilitlenmediğini gördüm.
Yeniden yerine yerleştirdim. Eşim geç kaldığımda bunu yapar. İtip,
adımımı içeri attım. Mutfağın ışığı yanıyordu. Asla açık unutmayacağını
bildiğimden, çocuğa sabah kahvaltısı hazırlıyor diye umursamadım.
…Bilmenizi isterim, bahçemi çok seviyorum. Özellikle işe gitmediğimde,
saatlerce uğraşırım. Her bir otun yerini bilirim. Bütün bahçelerin çocuk
olduğunu ve onların tek bir amacı olduğunu söylerim: Kendilerinin
seyredildiğini izlemek. Bunun içinde var olmaya, yani yeşil olmaya çaba
gösterirler. Sanırım, insana ancak bu şekilde dinçlik ve tazelik
aşılayacaklarına kendilerini inandırmışlar. Yeşil gör, yeşil ye ve
yeşilden iç bunu bilir bunu söylerim; İşte, sağlığın a.b.c’si.
…Kapı merdivenlerinin yanında duran fesleğenlere elimi gezdirdim.
Harika kokuyorlardı. O sıra da köpeğimiz Hera’nın bana yaklaştığını
gördüm. Islık çaldım. Yere çukur açmaya yeltendiğini fark ettim. Hızla
yanıma doğru hareketlenmeye başladı. Ama gelişi hiç dostça değildi.
Hırlayarak çevremde dolanmasına alışık değildim. Oysa, sevinçle
üzerime atılması gerekiyordu. Bana kızmış olabileceğini ya da alkol
kokusundan rahatsız olduğunu aklımdan geçirdim. Sakinleştirmek
için elimi dizime vurarak” gel buraya” dedim. Hareketimi meydan
okuma olarak algıladı. Hızla bacağıma saldırdı. Elimle müdahale
edince, sol elimi ısırdı. Korktum. Yapmazdı böyle. İçimden kuduza
yakalanmış olabileceğini düşünmedim değil.
…İyi ki o sırada evimin kapısı açıldı, karımın eşiğin oradan, erkeksi
sesiyle, “Bayım ne arıyorsunuz bahçemizde?” seslenişini duydum.
Bir yandan beni sıkıştıran köpeğimle uğraşırken, diğer yandan,
afallamış bir suratla ona bakıyordum.
…Ağzımdan bir kaç kez şu cümleyi ardı ardına söyledim: “Hanım
( “S….” )delirdin mi sen?!”
…Karım, “Bayım siz delirmiş olmalısınız! Sakın bir daha ne adımı
ağzınıza alın, ne de, bahçemize girin. Yoksa. Yoksa, şimdi polise
haber vereceğim.” diyerek sesini daha da dikleştirdi. Herhalde,
eve zamansız ve sarhoş olarak gelmemin acısını çıkartıyor diye
aklımdan geçiriyordum ki, tam bu sırada kurtarıcım, kızım kapıda
göründü. “Anne kim bu adam?” demez mi? Hem de bana bakarak.
Yuhhh…Olamazdı. Kızım nasıl olur da, beni can evimden vurabilirdi?
Yoksa annesi mi doldurmuştu?
…Sonra ikisi birden, yok pardon, köpeği de katarsak üçü birden
koro halinde, “Defol git evimizden!” demeye ve üzerime yürümeye
başladılar. Olayların yatışmasını beklemenin en iyi taktik olacağını
bildiğimden, kendimi dış kapının dışına attım.
…O şaşkınlıkla, trafiğin yoğun olduğu ana caddeye ulaştım; Sol
tarafına geçip adımlarımı sıklaştırdım. Bir an önce az ilerimizde
bulunan parka ulaşmak, banklara oturmak, olayları çözümlemek
için kafa yormak istiyordum. Düşüncelerimi düzene koymalıydım.
Bana ne olmuştu? Çok sarhoş olduğum ve ailemin beni bu şekilde
görmek istemediği ilk aklıma gelendi. Önünden geçtiğim bir
dükkanın vitrininden kendime baktım. Yooo..Eski bendim. Evet,
belki gözlerim kısık, belki yüz kaslarımı yeterince kontrol edemiyor
olabilirdim. Ama, eskisinden farklı bir görüntüm de yoktu.
…O an aklıma kuzenim İlkay geldi. Durdum. Parka varmak
üzereyken, geri dönüp uzak olmayan evine yöneldim. Hayır, işin
garibi kendimden de emin olmak istiyordum. Kapısını çaldım.
Uykulu gözleriyle kapısını açtı. “Ne istiyorsunuz bayım?” dedi.
“Saçmalama İlkay, bu da ne oluyor? Sen de mi?” dedim çıkışarak.
“Bayım. Saçmalığınızı merak etmiyorum.” deyip kapısını suratıma
kapadı. Anlaşılır gibi değildi. Yoksa kuzenimden ayrılırken onu
incitecek, ya da kıracak bir davranışta mı bulunmuştum? Olabilir?
Hatırlamıyorum.
…Bütün geceden buyana uykusuzdum ve neredeyse saat da dokuz
olmak üzereydi. Çaresizlik içinde yeniden parkın yolunu tuttum.
Nereye gidebilirdim? Nerede dinlenebilirdim? Aklıma bekar olan
arkadaşım Marko geldi. Asıl adı, Muharrem’di. Kısaltarak söylüyoruz.
Onun dostluğuna, arkadaş canlısı tavırlarına hep hayran olmuşumdur.
Durumuma açıklık kazandıracağına olan güvenim tamdı. Biraz uzakta
oturuyordu ama toplu taşım araçları çoktandır çalışıyordu.
…Yirmi dakika sürmemişti evinin önüne geldim. Açık olan kapısından
merdivenlerini tırmandım. Sendeledim. Eğer merdiven demirlerine
tutulmamış olsaydım, yere çoktan düşmüştüm. İlk defa karıma, kızıma
ve İlkay’a hak verdim. Bu kadar ileri gitmemeliydim.
…Ziline kısa süreliğine iki kez bastım. Yürüyüşünden ve seslenişinden
tanıdım. Gelen Marko’ydu. Kapı açıldı. İçeri doğru adım atmaya ve
bir iki kelime söylemeye hazırlanırken, ” Bayım, sabahın bu saatinde
ne bir şeyler satın almak istiyorum, ne param var, ne de vaktim.” deyip
kapıyı açtığı gibi yüzüme kapadı.
…O denli hafiflemiştim ki, merdivenleri serçe tüyü gibi süzülerek
indim. Ayaklarım sanki kanat olmuştu. Sokağa çıktığımda katıla katıla
gülmeye başladım. Çünkü artık emindim: Ben ben değildim. Kimliksiz,
geçmişi olmayan bir kişiydim, artık. Hiç bir kişi beni tanımıyordu.
Yaşamaya çalışan, ama hiç yaşamamış bir ben. Gerçekten yaşamış mıydım
ben? Elime yüzüme dokunuyorum, etlerimi sıkıştırıyorum, varım.
Ayağımı taşa vuruyorum, acıyor, varım. Uyanığım ama hiç bir dostum
tanımıyor beni. Ne oldu da terk edildim? Onlara karşı bir kötülüğümü
de hatırlamıyordum. Fakat, hiç bir neden de bulamıyordum. Muhtemel
düzeni bozacak bir şeyler yapmış olmalıydım?!
…Güneş sıcaklığını iyiden iyiye hissettirmeye başlamıştı. Karnım açıktı.
Açık bir lokanta bulmak üzere merkeze doğru yöneldim. Her ne kadar,
kimliğimi kaybetmiş olsam da, bedenim vardı ve “doyur beni” diyordu.
Kestirmeden gitmek istiyordum. Mahalle aralarına saptım.
…Dar olmayan bir sokaktan geçerken, ileride bir evin sokak penceresinden
bir kadın göründü. Yüzü bana doğru dönüktü. İlerledim. Yaklaştığımda,
“Nerelerdesin? Gözüm yollarda kaldı. Hadi gel. Çorban buz gibi olacak”
dedi. Arkama baktım. Bana söylediğinden emin oldum. Ardından, kapının
açık olduğunu söyledi. Girdim. Girer girmez bir kız çocuğu,” Babacığım,
annem tavuk sulu şehriye çorbası yapmış. Harika. Ben içtim. Sen de çok
seversin. Şimdi çıkmam gerekiyor, yoksa okula geç kalırım” diyerek hızla
yanımdan geçti ve uzaklaştı.
…Aslında pek sevmem o çorbayı. Kadın öylesine öpüp, elimdeki çantayı,
üzerimdeki ceketi aldı. Hazır olan sofraya oturdum. Göz göze gelmemek
için gözümü çorba kasesinden, kaşıktan ayırmıyordum. Tanımıyordum
onları. Kadın beni kocası, çocuk da babası sanmıştı. Hani, kadın hoş bir
kadındı. Çorbası fena değildi. İçim ısınmıştı. Çocuğun söylediği
güzellikteydi.
…İçimde,”Aman boş ver. Aile ailedir. Bir evin olsun, ister sazdan, isterse
samandan. Yine şanlı bir kişiymişim de başımı sokacak bir delik buldum. ”
diye geçirdim. Az önceki halim aklıma geldikçe hala titriyordum.
Hatırlarsınız değil mi, ne denli ürktüğümü? Evet, bu kadını, bu evi ve bu
çocuğu ben bulmadım. Hoş, kim aradığı şeyi buluyor ki bu dünya da?
Çoğunlukla seçmiş olduklarımız, alternatifi olmayan, defosu çıkmış,
dayatılan seçenekler değil mi? Aslına bakarsanız bu değiş-tokuştan
hoşnut bile olmuştum. Arda bir değiştirmek iyidir. Kafamda bunlarla
boğuşurken, kadına uzun süredir bakmış olmalıyım ki, niye baktığımı,
beğenip beğenmediği mi, hoşuma gidip-gitmediği mi sordu. Tam
tersine her şeyin mükemmel olduğunu söyledim. Getirdiği kahveyi
yudumlarken, yeni çevreme alışmak zor olamaz diye düşündüm. Hem
nereden biliyorum ki, pek ala ömrümü bu evde geçirmiş olabilirdim?
Sabah yaşadıklarım da bir halüsinasyon?
…Kapı çalındı. Kadın “Yorgunsun bakarım ben” dedi. Zaten kalkacak
mecalim yoktu. Dışarı çıktı. Konuşmalar komşu konuşmasına
benzemiyordu.
…”Pardon bayım. Nereye gidiyorsunuz? burası size ait değil. Defolun.
Yoksa, içeriden kocamı çağırırım” Kadın bunları söylüyordu. Erkek ise,
ondan aşağı kalmayarak “Kaçkın mısın be kadın.! Burası benim evim.!!
Karnım da zil çalıyor.!!!”
…Kadın benden güç almış olacak,” Burası size ait değil. Babanızın evi
çiftliği hiç değil. Şimdi kocamı çağırıyorum” deyince, bir süreliğine
durakladı; Ürkmüş olmalı ki uzaklaştı. Kapı kapandı.
…Odaya döndü. “Böyle bir terbiyesizlik görülmüş, duyulmuş değil.
Sanki kendi evi. Palaspandras girmeye çalışıyor içeriye.” diye hala
söylenip duruyordu.
…Erkeğe acıdığımı, karnının açıkmış olabileceğini, evini karıştırmış
olabileceğini mırdandım. Sonra da pencereyi açıp arkasından son
derece nazik bir biçimde “bekler misiniz beni” diye seslendim.
Kadın neden diyen gözlerle bana baktığında, “Biraz para vereyim,
karnını doyursun.” deyip hızla dışarıya çıktım. Yaklaşık yüz metre
ilerideki köşe başında yetiştim. Erkek sararmış yüzüyle bana
bakıyor bir şeyler anlatmaya çabalıyordu. Ona, sakin olmasını,
kendisini anladığımı ve yardım etmek istediğimi söyledim.
Sakinledi.
…”Şimdi beni iyi dinleyin. Şuradaki duraktan geçen her hangi bir
otobüse binin. Tam beş durak sonra inin. Durağın karşısında
İki Bin Yirmi nolu sokağı göreceksiniz. Üç nolu eve girin. Sizi
bekleyen biri var orada. Acele edin ama…” Erkek söylenenleri
içinden önce tekrar etti. Sonra da teşekkür ederek uzaklaştı.
…Yeniden odaya döndüğümde, kadın ne kadar iyi yürekli
olduğumdan söz ediyordu. Bense ona bakıyordum.
…Aradan bir kaç gün geçti. Eski evimin önünden geçerken, eski
karımı, eski kızımı ve o erkeği birlikte bahçemde çaylarını yudumlar,
sohbet ederken gördüm. Başımı uzattım. Karım bakmadı, erkek oralı
olmadığı gibi tanımadı bile; Kızım ise cep telefonu ile konuşuyordu.
…Lütfen sayın okurum: Başınızdan bu ve benzeri olay geçmişse ya da
öykünün hangi cümle ile başladığını hatırlamıyorsanız en yakın bir
hekime ulaşın. Sanıyorum, gizli ve sinsi bir hastalık yayılmak ve siz de
yakalanmak üzeresiniz.
.
BİTTİ.
Öyküyü yazan Mehmet Akif-2020

