MADIMAK; SORULAR… ÜÇ ESER…

Engin ŞİRİN

Hani, ‘kelimelerin bittiği yer’ klişesi vardır ya; işte, yeri tam da burası. En azından benim için.

Neresi yazılabilir ki…

SORULAR…

Yarım aşırı devirmiş ışıl ışıl aydınların yakılışını mı? 20 li yaşlarının gökkuşağındaki pırıl pırıl gençlerin kömürleşmiş bedenlerini mi? Henüz 12 yaşındaki Koray Kaya’nın ölümü yazılabilir mi örneğin?

Otel çalışanı iki gencin kavrulmuş bedenleri nasıl yorumlanabilir?

“Tutuştur” artık diye bağıranlar… Madımak önünde slogan atanlar… Linci kutsallaştıran zavallılar nasıl yazılabilir ki…

Ya iki saldırganın oteli yakmak isterken ölmeleri nasıl yazılabilir? Dram mı? Trajedi mi? Trajikomik mi?

Örneğin Aziz Nesin’i itfaiye merdiveni ile kurtarıp aşağıya indiren sıfatsızın, kurtarma operasyonunu yumruklarıyla noktalamasını nasıl anlatabilirim ki?

Ya yurdum aydınları… Taaa Amerika’dan babasını merak edip arayan Ali Nesin’in yüzüne kapanan telefonların sahibi “aydınlar” … Köşe yazılarında Aziz Nesin’i suçlu gösterme çabalarına ne diyeceğiz?

Yıllarca süren mahkeme sürecinde; sanıkların aynı saldırgan tutumları ağızlarından salyalar akıta akıta sürdürdüklerine ne diyeceğiz?… Annelerin, babaların, çocukların acısı yetmezmiş gibi tehditlere, hakaretlere, küfürlere maruz kalan insanlar için ne yazılabilir ki…

ÜÇ ESER…

Ellerinde tuttukları karanlığın ateşleriyle yaktıkları insanlarla, Türkiye’yi karanlığa boğmak isteyenlerin amaçlarına ulaşabildikleri söylenebilir mi? Elbette hayır…

Madımak onlarca sanat eseriyle sönmeyen bir meşale oldu. 35 kömürleşmiş beden hala yanıyor. Yüreklerde yanıyor, sanat eserlerinde yanıyor…

Madımak Katliamı’nı anlatan üç eser beni derinden etkilemiştir. Tarih sırasına göre kısaca anlatayım.

Birincisi Aziz Nesin’in 1995 yılıda yayınlanan, SIVAS ACISI şiiri. Okudukça içim buruldu…

Ben tanırım

Bu bulut bizim oranın bulutu

Hemşeriyiz ne de olsa

Benim için kalkmış ta Sıvas’tan gelmiş

Yurdumun bulutu

Başımın üstünde yeri var

…… 

Ben bilirim

Bu rüzgâr bizim oranın rüzgârı

Hemşerimiz ne de olsa

Benim için kopup gelmiş yayladan

Yurdumun rüzgârı

Kurutsun diye akan kanlarımı

……  

Ben anlarım

Bu acı bizim ora işi hançer acısı

Bir ülkedeniz ne de olsa

Aynı dili konuşsak da

Anlamayız birbirimizi

Hançerin nakışı

Tanıdım acısından Sıvas işi

……  

Ben duyarım duyumsarım

Bizim oranın sızısı bu

Binip kara bir buluta Sıvas ilinden

Sıvas rüzgârında uçup gelmiş

Helallik dilemeye

……  

Ey yüreğimin onmaz acıları

Ey beynimin dinmez sancıları

Suç ne bende ne de sende

Suç seni karanlıklara gömenlerde

Ne de olsa yurttaşımsın

Kapalı olsa da bütün vicdan kapıları yüzüne

Bilmelisin bir yerin var canevimde

Aziz N E S İ N

İkincisi aynı yıllarda Moğollar’ın çıkarttıı ‘Issızlğın Ortasında’ parçası. Hele bir Hayko Cepkin yorumluyor ki; bittim…

Üçüncüsü de Dünya Barış Anıtı içindeki Madımak’ı anlatan heykel. Hüseyin (Çalışkan) Anıtın yapımında ilmek ilmek sevgi ve emek harcamıştı. İnşaata birlikte ilk gittiğimizde hayran kalmıştım. Ama daha sonra heykeli görünce; yandım…

 

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir