Engin ŞİRİN
Hani, ‘kelimelerin bittiği yer’ klişesi vardır ya; işte, yeri tam da burası. En azından benim için.
Neresi yazılabilir ki…
SORULAR…
Yarım aşırı devirmiş ışıl ışıl aydınların yakılışını mı? 20 li yaşlarının gökkuşağındaki pırıl pırıl gençlerin kömürleşmiş bedenlerini mi? Henüz 12 yaşındaki Koray Kaya’nın ölümü yazılabilir mi örneğin?
Otel çalışanı iki gencin kavrulmuş bedenleri nasıl yorumlanabilir?
“Tutuştur” artık diye bağıranlar… Madımak önünde slogan atanlar… Linci kutsallaştıran zavallılar nasıl yazılabilir ki…
Ya iki saldırganın oteli yakmak isterken ölmeleri nasıl yazılabilir? Dram mı? Trajedi mi? Trajikomik mi?
Örneğin Aziz Nesin’i itfaiye merdiveni ile kurtarıp aşağıya indiren sıfatsızın, kurtarma operasyonunu yumruklarıyla noktalamasını nasıl anlatabilirim ki?
Ya yurdum aydınları… Taaa Amerika’dan babasını merak edip arayan Ali Nesin’in yüzüne kapanan telefonların sahibi “aydınlar” … Köşe yazılarında Aziz Nesin’i suçlu gösterme çabalarına ne diyeceğiz?
Yıllarca süren mahkeme sürecinde; sanıkların aynı saldırgan tutumları ağızlarından salyalar akıta akıta sürdürdüklerine ne diyeceğiz?… Annelerin, babaların, çocukların acısı yetmezmiş gibi tehditlere, hakaretlere, küfürlere maruz kalan insanlar için ne yazılabilir ki…
ÜÇ ESER…
Ellerinde tuttukları karanlığın ateşleriyle yaktıkları insanlarla, Türkiye’yi karanlığa boğmak isteyenlerin amaçlarına ulaşabildikleri söylenebilir mi? Elbette hayır…
Madımak onlarca sanat eseriyle sönmeyen bir meşale oldu. 35 kömürleşmiş beden hala yanıyor. Yüreklerde yanıyor, sanat eserlerinde yanıyor…
Madımak Katliamı’nı anlatan üç eser beni derinden etkilemiştir. Tarih sırasına göre kısaca anlatayım.
Birincisi Aziz Nesin’in 1995 yılıda yayınlanan, SIVAS ACISI şiiri. Okudukça içim buruldu…
Ben tanırım
Bu bulut bizim oranın bulutu
Hemşeriyiz ne de olsa
Benim için kalkmış ta Sıvas’tan gelmiş
Yurdumun bulutu
Başımın üstünde yeri var
……
Ben bilirim
Bu rüzgâr bizim oranın rüzgârı
Hemşerimiz ne de olsa
Benim için kopup gelmiş yayladan
Yurdumun rüzgârı
Kurutsun diye akan kanlarımı
……
Ben anlarım
Bu acı bizim ora işi hançer acısı
Bir ülkedeniz ne de olsa
Aynı dili konuşsak da
Anlamayız birbirimizi
Hançerin nakışı
Tanıdım acısından Sıvas işi
……
Ben duyarım duyumsarım
Bizim oranın sızısı bu
Binip kara bir buluta Sıvas ilinden
Sıvas rüzgârında uçup gelmiş
Helallik dilemeye
……
Ey yüreğimin onmaz acıları
Ey beynimin dinmez sancıları
Suç ne bende ne de sende
Suç seni karanlıklara gömenlerde
Ne de olsa yurttaşımsın
Kapalı olsa da bütün vicdan kapıları yüzüne
Bilmelisin bir yerin var canevimde
Aziz N E S İ N
İkincisi aynı yıllarda Moğollar’ın çıkarttıı ‘Issızlğın Ortasında’ parçası. Hele bir Hayko Cepkin yorumluyor ki; bittim…
Üçüncüsü de Dünya Barış Anıtı içindeki Madımak’ı anlatan heykel. Hüseyin (Çalışkan) Anıtın yapımında ilmek ilmek sevgi ve emek harcamıştı. İnşaata birlikte ilk gittiğimizde hayran kalmıştım. Ama daha sonra heykeli görünce; yandım…


