Güngör Kırkaya Deveci
Bugün dünya kız çocukları günüymüş.
Hani şu her gün sokaklarda öldürülen, taciz edilen, ezilen, horlanan ve hatta soframızda ki yeri öküzümüzden sonra gelen kadınlarımız, kız çocuklarımız …
Kutlanacak ne kaldı bilmiyorum ama yine de kutlu olsun.
Ayşeler, Elifler, Halimeler, belinde kırmızı kuşağıyla çocuk gelinler, sizin de kutlu olsun… … Kutlanacak ne kaldıysa!..
Bu şiiri kızıma, oğlumun doğduğu gün yazmıştım. Canım yavrum senin de günün kutlu olsun.
AYŞEM,
Ayşem küçücüktü, henüz beş yaşında.
Nuriye Bacı bakıyordu ona.
Osman Amca’ya dede derdi
Eve gelmemek için türlü yollar denerdi.
***
Okuldan her geldiğimde
Küserdi hep bana
Ayşem diye koşardım
Oysa ben ona.
***
Babası hiç yoktu,
Uzun yola giderdi.
Annesi altıda gider
Akşam beşte dönerdi.
***
Nuriye Bacı, Osman Amca
Tüm dünyası oldu.
Kardeşi doğacaktı
Onun haberi yoktu.
***
Bırakırken onu Nuriye Bacıya
Tüm Kayseri zindan olmuştu bana.
Araba giderken o el sallıyordu,
O küçücük eli bana umut dolduruyordu.
***
Oğlum doğdu çok sevindim.
Ayşem’i yaban ellere emanet ettim.
Amaliyatta bile bayıltamadı doktor,
Ayşe gözümün önünde duruyor, gitmiyor…
***
Böylesi bir günde ellere mi meheldi?
Çocuğumu bıraktığım yer hiç içime sinmedi…
Ne babaanne ne anneanne ne de dede vardı.
Çocuğum kapıcıların elinde kaldı.
***
Onsuz hastane bomboştu.
Oğlan doğurdum diye herkes doluştu…
Ben Ayşem’i istiyordum
Gerisi hep boştu Ayşe’m geldi bir gün
Dünyalar benim olmuştu.
***
KIZIMI ÇOK SEVİYORUM,
O DÜNYAYA BEDEL.
O’NSUZ ANNESİ BOMBOŞ,
O’NUNLA DÜNYA GÜZEL…