Basıyorum soğanı, sarımsağı, nasıl olsa evden çıkmıyorum diye.
Kediler bile kaçıyor benden köşe bucak.
Bu nasıl bir yoksunlukmuş arkadaş ya sarımsağa bağladım direkt!
Saatin kaç olduğu hiç ilgilendirmiyor; gün ay mefhumu kalktı ortadan.
Kent kart doldurma derdi yok.
Saç-baş aldı başını gidiyor… Sarımsak kokusu türül türül…
Duydum ki ‘Sarımsak Borsası’ bana bağlanmış.
Millet rafları silip süpürürken alışveriş yapmadık ama pek de ihtiyaç yok gibi;
Oysa her gün elimiz kolumuz dolu geliyorduk.
Stres otomatikman ortadan kalktı.
Kimsenin yüzünü görmüyorum, kendi yüzüm dahil.
Eksikliğini de henüz hissetmedim doğrusu…
Depresyon desem değil.
Kültürel ürünler şifresiz hizmete sunuldu oh mis.
Yıllarca böyle mutlu-mesut yaşayacak gibiyim.
Hiçbir yiyecek-içecek alışkanlığımın olmaması ne büyük kolaylıkmış.
Kahve illa ki şu marka olacak, çikolatasız hayat bayat, kahvaltıya şu peynirsiz oturmam.
Yok öyle şımarıklıklar.
Ne varsa işte o!
Corona sayesinde pek de fazla şeye ihtiyacımın olmadığını anladım ne güzel!
Ulen öldüm mü yoksa ben!?
Bi dürtün bakim akedeşler ama sosyal mesafeyi koruyarak tabii.
:)) Sarımsakgillerin Selvinaz’ı.
selvinazcetiner@yahoo.com.tr
