Necdet Gökçe
( Saadet’e; keder ve düş yoldaşlığı için…)
Sığda değil,
Dilde değil
Hani taş atsan,
Yere düşmez kuyularda
Damla damla biriken
Bir keder bu.
Hani hep dizleri
Göğüslerinde oturur,
Hayata ergen gücenmiş
Genç kızlar..
Radyolar hep eski, şarkılar hep hüzzam,
İncesaz
hep anne makamında
Hani hiçkimseye giden mektuplar
biriktirirler
ceviz sandıklarda.
Hiç bir tende dinmeyecek
Özlemler…
“Hazırol”da bekleyen
iki damla gözyaşı
Vardır, hani
Öksüz çocukların;
“Nasılsın” desen,
kentte sağanak başlar..
Dalda yaprak,
Dilde söz biter
Anne kokmaz artık
Sandıktan fotoğraflar..
Ben mi görmedim
Bunca zaman,
Yoksa siz mi
Dalgındınız..
Ama böyleymiş ışte
Annesi erken ölen kızlar
Böyle uğrun,
Böyle ıssız
ağlarmış meğer..
Dolunayda
anne
bekleyen gözyaşı,
Yarada
unutulmuş neşter..
Ocak- Temmuz 2021.Buca.